Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)


Kiedy jeszcze chodziłam do księgarni (teraz też chodzę, ale tylko po odbiór zamówień), by znaleźć jakąś powieść, która mnie zaciekawiła tytułem/okładką/opisem, pytałam sprzedawcy, aby jakoś mu pomóc rzucałam kojarzącymi mi się z jej tytułem frazesami. Byłam młoda i niezbyt zaznajomiona z tym, że tytuły książek często brzmią niemal jednakowo… Czy to błąd, czy nie? Sądzę, że jeśli chodzi o tytuły to nie ma potrzeby silić się na wymuszoną oryginalność, bo i po co jakiś tytuł ma brzmieć pokracznie? Ale jednak, cóż, to ciekawy temat do analizy i stworzenia z niego zestawienia!

Moi drodzy, tchnięta wspomnieniem o księgarnianych perypetiach stwierdziłam, że znajdę, co ciekawsze podobieństwa.
(Klikając w grafikę, powiększy się ona)

CIEMNOŚĆ, WIDZĘ CIEMNOŚĆ!
Oj, ciemność bywa różna, jest płonąca i królewska, a zdarza się także dotykająca…











ZBRODNIA
Zbrodni było o wiele, wiele więcej niż ciemności, zazwyczaj były one kolorowe, bo i mamy taką w szkarłacie, w błękicie, a nawet mamy i karę. Ale największą dominacją z tym słowem cieszy się doskonałość i niedoskonałość, i prawie doskonałość, takich zbrodni w tytułach jest od liku.









GRA
Gier również było całkiem sporo, więc miałam trudny wybór, którą wybrać do zestawienia, bo grać można i w klasy, i o tron, i nawet w kłamstwa.











NADCHODZI BURZA
Wśród burz najbardziej obfitowała ta burza uczuć, sporo było również tytułów mających samą burzę, ale chyba najbardziej ujęła mnie Burza słoneczna, w sumie nie wiem czemu. Jeśli chodzi o burzę, to mamy z nią do czynienia w wielu gatunkach, pojawia się i w dramatach, i w romansach, a i fantastyki z burzą w tytule nie brakuje. 



Co sądzicie o książkach z podobnymi tytułami? Zdarzyło Wam się kupić złą, bo miała taki sam tytuł jak ta, której szukaliście? Dajcie znać!

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda 








Absolutnie wszystko może wyjść z mody, nawet coś tak praktycznego jak wzgórze pełne nieboszczyków.

Kanały, wysepki, tysiące dusz koegzystujących na małej powierzchni. Camorra nie jest miłym miejscem, o, nie, jest niebezpieczna i zdradziecka. Nie ufaj małemu, wynędzniałemu chłopcu, który właśnie upada na chodnik, efektownie przy tym wymiotując, on wcale nie jest schorowany, biedny chłopaczek odwraca Twoją uwagę, by któreś z jego drobnych przyjaciół mogło ogołocić Cię z pieniędzy. Na domiar złego nie jesteś szlachetnie urodzony, drogi czytelniku, więc złodzieje mogą wtargnąć do Twojego domu w nocy i zwędzić, co cenniejsze elementy wystroju. Gdyby w Twych żyłach jednak płynęła arystokratyczna krew, wówczas może udałoby Ci się utrzymać majątek, ale uważaj, bo w każdej chwili Cierń Camorry może połasić się na Twą fortunę, a wówczas… Nie będę oszukiwać, masz marne szansę w pojedynku z nim, ba, możesz nawet się nie zorientować, że właśnie zostałeś ogołocony z fortuny. 

Cierń Camorry to legendarny złodziej, o którym niemal wszyscy słyszeli, ale tak naprawdę nikt nic o nim nie wie. Jedni uważają, że pieniądze, które ukradnie bogatym, oddaje biednym, a inni nie wierzą w bajdurzenie o nim. Cierń jednak istnieje, ale nie jest dobrym wujkiem, który pochyla się nad losem maluczkim, Locke Lamora jest wredną bestią, która dzieli się łupami jedynie z członkami swojego gangu. To szczwany lis, który boi się co najwyżej gniewu boskiego Patrona, cała reszta to tylko płotki w jego kolejnej intrydze. Złodziej nie lubi pakować się w kłopoty, ma już dość swoich, ale dziwnym trafem zawsze coś musi pójść nie tak, a tym razem… Cóż, Locke stanął przed poważnym problemem, który może zadecydować nie tylko o jego życiu, ale także jego kompanów. 

Kłamstwa Locke’a Lamory to książka, od której od lat nie mogę się uwolnić. Nie jest to może arcydzieło literackie, które w jakikolwiek sposób zmieniło moje nastawienie do świata, ale to po prostu dobra, relaksująca i wciągająca powieść. Uwielbiam jej bohaterów i świat przedstawiony. Zwłaszcza to ten drugi mnie fascynuje. Camorra przypomina swym wyglądem Wenecję, a jednocześnie jej nazwa nawiązuje do tajnej włoskiej organizacji przestępczej Camorry. Miasto skrywa wiele tajemnic, nie wiadomo w jaki sposób je zbudowano, odbyło się to wieki, a może nawet tysiące lat przed tym jak Locke Lamora zaczął działalność przestępczą. Opisy niezwykłych budowli zawsze sprawiały, że chciałabym przejść się ulicami Camorry, przepłynąć kanałami, czy nawet wystąpić jako contragenezza, która ryzykuje życie w walce z morską bestią. Stworzony przez Lyncha świat jest na tyle barwny i zróżnicowany, że nie można przejść obok niego obojętnie, to miejsce czekające na odkrywców! 

Książka Scotta Lyncha wciągnęła mnie od pierwszy stron. Język autora jest — w moim mniemaniu — na poziomie mistrzowskim, niezwykle barwne i plastyczne opisy, dialogi, które czyta się z zapartym tchem, efektowna fabuła, sprawiają, że Kłamstwa Locke’a Lamory są powieścią wartą bliższego poznania. W tej książce nie ma czasu na złapanie oddechu, sekret goni sekret, intryga dogania intrygę, bohaterowie giną, a Locke’a Lamora próbuje wywinąć się z tarapatów. Mamy momenty, w których akcja zwalnia, a narrator pokazuje nam kolejne elementy zagadki. Locke i jego kompani nie są zwykłymi rzezimieszkami, jakich pełno na ulicach Camorry, oni co roku organizują przewrotne skoki na pieniądze niczego nieświadomych szlachciców. Są aktorami, charakteryzatorami, potrafią w mgnieniu oka zmienić się z jednej postaci w drugą. Gang nie tylko łączą wspólne interesy, ale również przyjaźń i zaufanie, myślę, że bez tych aspektów Niecni Dżentelmeni nie mogliby działać. Bliźniaki Caldo i Galdo, Pędrak i wreszcie zabijaka Jean to współpracownicy Locke’a, którzy pomagają mu w realizacji jego szalonych planów. Całą piątkę cechuje lekkość bytu, miałam wrażenie, że nie potrafią być poważni, doceniałam ich humor i pewność siebie, bez tych cech książka stałaby się zdecydowanie uboższa. Myślę, że to właśnie ciągłe przekomarzania się sprawiły, że polubiłam z miejsca całą zgraję współpracowników Locke’a, a jego samego umieściłam w loży moich wyimaginowanych mężów. 

Lata dokonują swoistej alchemicznej sztuczki, przekształcając ludzkie mamrotanie w szacowne wypowiedzi. Udziel rady, mając czterdziestkę, a będziesz zrzędą. Udziel jej w wieku lat siedemdziesięciu, a uznają cię za mędrca.

Nie sposób jest pisać o książce, którą czyta się raz do roku od 2007, myślałam, że będzie to o wiele łatwiejsze zadanie, ale bardzo się myliłam… Jeśli szukacie frajdy na miarę Ocean's Eleven to jest to pozycja dla Was, Scott Lynch stworzył po prostu świetną powieść łotrzykowatą. Nie lubicie fantastyki? Tutaj jest jej bardzo mało, pojawiają się co prawda alchemiczne kule czy więzimagowie, ale niewiele więcej. Kłamstwa Locke’a Lamory są dla tych, którzy nie lubią się nudzić. Szukacie udanego debiutu literackiego? Trafiliście pod dobry adres!

Autor: Scott Lynch
Ilość stron: 556
Wydawnictwo: Mag


Niech Book będzie z Wami, 
Matylda

źródło: tu,


Szukanie książki 







Odnalezienie tej właściwiej

















Kiedy widzę błędy/absurdalne wątki w książce












Kiedy książka mnie wciągnie 















Kiedy pojawia się mój ulubiony bohater












Kiedy zakończenie wsadza mnie w fotel















Kiedy przewidziałam zakończenie książki









Kiedy wątek fabularny poruszył mnie do głębi











Kiedy ktoś mi przeszkadza w czytaniu












Kiedy przerywam powieść w połowie i wracam do niej po roku, zaczynając od fragmentu, gdzie skończyłam ostatnim razem












Kiedy umarł mój ulubiony bohater









Kiedy bohater, którego nie znoszę, jednak przeżył











Kiedy pojawia się irytująca postać













Kiedy już wiem, że dana książka mi się wcale nie spodoba i jest totalnym gniotem














Kiedy kończę czytać świetną książkę i nie wiem co dalej mam robić z życiem












 A jakie są Wasze reakcje? :)
Matylda
Gify znalezione w serwisie tumblr. 





Musimy działać, Zordon. Bez uderzenia wyprzedzającego padniemy jeszcze przed pierwszą rundą. 

Remigiusz Mróz, postać w blogosferze książkowej na tyle rozpoznawalna, że chyba nie trzeba tego autora nikomu przedstawiać. Co mnie skłoniło, by sięgnąć po drugą część serii z Chyłką w roli głównej? Chęć dania szansy autorowi. Chęć poznania jego fenomenu. Czy mi się to udało? Sprawdźcie!

Minęło sporo czasu od sprawy, z którą mieliśmy do czynienia w Kasacji, aplikant Kordian Oryński i jego patronka Joanna Chyłka znowu działają razem, a zadanie czeka ich niełatwe. Stają w obronie bogatego małżeństwa, które oskarżane jest o zabójstwo swojej trzyletniej córeczki. Czy są sprawcami zarzucanych ich czynów? Nie ma ciała, nie ma dowodów zbrodni, są tylko domysły i poszlaki. Czy Chyłka z Zordonem dadzą radę? Czy ich dobra passa się skończy? 

Z Kasacji pamiętam niewiele, właściwie tliło mi się w pamięci jedynie wspomnienie idiotycznego zakończenia, nic ponadto, żadna sytuacja, żadna charakterystyka postaci, nic a nic, czy Zaginiecie wypadło lepiej od swojej poprzedniczki? Zagniecie wypadło tragicznie. O ile w pierwszej części serii, jak pisałam w recenzji, Chyłka uchodziła w moich oczach za całkiem przyzwoitą postać, tak w drugiej zmieniła się w podłą kreaturę, którą irytowała mnie do tego stopnia, że miałam ochotę rzucić książkę w cholerę. Prawniczka jest wulgarna, nieodpowiedzialna, egocentryczna, jej grubiańskie zachowanie nie czynią z niej ostrej, pewniej siebie babki, tylko rozwydrzoną nastolatkę, która w nawet w najpoważniejszej sytuacji nie potrafi trzymać języka za zębami. Ona ma przymus obrażania każdej napotkanej na swojej drodze osoby. Zresztą Chyłka patrzy na wszystkich z góry, każdy jest dla niej niegodny uwagi. Dalej mamy Zordona, postać tak płytką, że nie potrafię zbyt wiele o nim napisać, czasem ma przebłyski odwagi i intelektu, ale większą część powieści Kordian udaje gimnazjalistę przystawiającego się do koleżanki z wyższej klasy. Relacja adwokatki z aplikantem nie była pikantna, nie przepełniała ją chemia, ich dialogi przypominały gadki zakochanych w sobie młodocianych, a nie dorosłych, wykształconych ludzi. Zresztą na czym miało zostać zbudowane napięcie? O Chyłce nie wiemy nic, sam Zordon stwierdza w pewnym momencie, że wie o niej tyle, że lubi mięcho, metal i przepada za Harrym Potterem. On jej nie zna. To obca osoba, z którą pracuje, ale cóż, to jak romans głównych bohaterów 450 stron Patrycji Gryciuk, zbudowany na ten młody, ambitny i piękny, ona doświadczona, bogata i sławna w branży. Miłość na bogato, tak rodzą się głębokie uczucia i relacje. Na kompletnej niewiedzy. Okej, Chyłka nie dopuszcza do siebie ludzi, ale... To tylko działa na niekorzyść Zordona, z którego czyni płytszego niż myślałam.   

Wszystko, co robiła poza murami kancelarii, zachowywała dla siebie. Kiedy któregoś dnia siedział przy jej łóżku, myślał o tym, ile naprawdę o niej wie. Słuchała Iron Maiden, niespecjalnie lubiła książki J.K. Rowling, gdy Brytyjka nie pisała o Harrym Potterze, a oprócz tego pochłaniała mięso, jakby nic innego na świecie nie było godne spożycia. To mniej więcej wszystko.

Na domiar złego w Zaginięciu mamy niemal same kalki, ładna to głupia, jak biznesmen to szorstki i niedostępny, jak zaściankowi funkcjonariusze to nierozgarnięci. Jak Chyłka patrzy na ludzi, to z wyższością... Fabuła? Przewidywalna. Styl? Książkę czytało mi się źle i błyskawicznie, bo i nie była wymagająca, ale czego oczekiwać po powieści, która składa się niemal z samych dialogów? W której wygląd postaci i miejsc jest nieistotny, o uczuciach i przemyśleniach już nie wspominając. Opisów w tej książce, jest jak na lekarstwo, więc i klimat powieści żaden. Dodatkowo zbyt wiele mamy w tej książce szczęśliwych zbiegów okoliczności, zbyt dużo epickich zdań na zakończenia podrozdziałów, a jak ktoś czegoś chce się napić, to zazwyczaj sięga po cudze, a alkohol się w Zagnięciu leje niemal, co stronę, zbyt często Chyłka staje się wulgarna, a w książce jakichkolwiek większych, mniejszych wyjaśnień trudno szukać. Fabuła powieści oparta jest na nic niewnoszących dialogach. To jak czytanie scenariusza kiepskiego filmu. Nie wiemy, co się dzieje. Bohaterowie to kukiełki, którym czasem buzia się otwiera, często się pojawiają, ale i tak zazwyczaj nie mówią niczego mądrego. Jak wyjaśnienie całej zagadki, to najlepiej w dialogach, w półsówkach, cóż, jak iść na łatwiznę w narracji to na całego...

Czy chwycę po Rewizję, czyli kolejny tom przygód rozkapryszonej pani adwokat? Pewnie tak, a dlaczego? Bo jestem ciekawa czy wreszcie romans oparty na niewiedzy o potencjalnym łóżkowym partnerze dopełni się pod kołdrą, ot, cała filozofia. Zaginięcie, choć tak chwalone, okazało się słabą powieścią sensacyjną, w której niemal nic się nie dzieje, a zwroty akcji są wyczuwalne niczym wędzona kiełbasa w pkp wieziona przez studentów wracających do akademickich miast. A jeśli szukacie prawników bawiących się w detektywów, to dobry adres, ale nie łudźcie się, że oni rozwiążą jakąkolwiek zagadkę, one same się rozwiązują, w dialogach.

Autor: Remigiusz Mróz
Ilość stron: 512
Wydawnictwo: Czwarta Strona


Niech Book będzie z Wami, 
Matylda