Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)



 Po książkę Petera V. Bretta sięgnęłam ze zwykłej ciekawości, mój chłopak miał ją na półce, więc stwierdziłam, że może z Malowanym człowiekiem się zaprzyjaźnimy. 

Ciesz się dzieciństwem, póki jeszcze możesz, dziewczyno. Gdy dobiegnie końca, nagle zaczniesz za nim tęsknić. Świat ma znacznie więcej do zaoferowania niż tylko rozkładanie nóg przed mężczyzną i rodzenie mu dzieci.


Historia skupia się wokół trzech postaci jedenastoletniego Arlena, trzynastoletniej Laashy i trzyletniego Rogera, należy w tym punkcie nadmienić, że żadne z powyższych bohaterów nie zostało specjalnie nakreślone. Wydawało mi się, że są jedynie papierowymi marionetkami rzuconymi w pęd wydarzeń, chociaż zaraz, w tej książce nic się nie działo, więc… zostały rzucone w jakiś eter powieści. Autor zbudował każdą postać na sztampie i przerysowaniu, Arlen jest odważny, ale tak do szpiku kości i nie jest dzieciakiem, który specjalnie przejmuje się czyjąś śmiercią, a runy, to on kreśli lepiej niż ktokolwiek inny w całej wsi! Właściwie to jego przemyślenia głównie skupiały się na tajemniczych Wolnych Miastach i o tym, że z demonami, to powinno się walczyć. Jak w typowym fantasy rodzicie są niepotrzebni do szczęścia, więc schodzą na osiemnasty plan i niemal zupełnie znikają z fabuły, nie wspomina ich się wcale, powiedźcie mi, czy naprawdę jedenastoletnie/trzynastoletnie chłystki (no, dobra, które muszą wcześniej dorosnąć, ale zawsze) po krótkim okresie czasu w ogóle zapominają o rodzicach? Laasha i Arlen mają z nimi pewne niesnaski, ale tylko z jednym z rodziców… Sama dziewczynka to również postać wykreowana na schematach — jak piękna, to nie ma od niej ładniejszej, jak zdolna, to już w ogóle do kwadratu. Postaci Petera V. Bretta są słabe. Jak Zielarka, uchodząca za Wiedźmę, to już wredne i przeżute przez starość babsko, ale jednak o dobrym serduszku i z tajemnymi tajemnicami. Jak zła matka, to już nie ma dla niej ratunku, próżno w niej szukać zachowana, które mogłoby działać na jej korzyść, krnąbrna, puszczalska i wredna, tak, że pożal się boże… Wracając jednak do historii, jest ona równie sztampowa, jak bohaterowie, każda nowa opowieść — bo są trzy przeplatające się — zaczyna się niemal tak samo, mamy atak demonów, mamy pomoc ludziom, którzy zostali przez owe złe istotny skrzywdzeni. Na początku napaść otchłańców bardzo mnie zaciekawiła, to jedyny aspekt świata, który mi się podoba, ale z czasem czułam, że to zupełnie zepsuty potencjał. 

Nie oczekuję od książek, że od pierwszej strony ich akcja skoczy z kopyta, lubię, jak autor zapoznaje nas ze światem przedstawionym, ale tutaj nawet to kulało. Narrator skupiał się na jakiś błahostkach, a nawet nie uraczył nas porządny opisem emocji po utracie bliskich, za to za każdym razem, gdy pojawia się na scenie nowa marionetka pojawia się opis jej wyglądu… W świecie Bretta ludzie żyją w ciągłym strachu, dało się to nawet wyczuć, a ich przyjaciele giną raz na tydzień, ale jeśli umiera ktoś naprawdę bliski sercu, oni nie zatrzymują się nad nim, nie raczą go przemyśleniami, ot, no umarł, było mi przykro, ale już nie jest, zabieram manatki i lecę. Zresztą  tu nie ma niemal żadnych emocji, a co dopiero szukać żalu, jest za to opis pięknych kształtów Laashy. 


Każde dziecko pewnego dnia musi sobie zdać sprawę, że dorośli również popełniają błędy i okazują słabość, tak jak wszyscy inni. Następnego dnia, czy tego chce czy nie, nie jest już dzieckiem.


Każde z dzieci rusza w jakąś podróż, każde jest super ekstra w tym co robi i w ogóle bez wad, a jak jakieś niebezpieczeństwa, to wychodzą z nich obronną ręką. Autor stworzył trzy Mery Sue, bo inaczej tych bohaterów nie można nazwać. Jestem oburzona, że mój cenny czas i potencjał powieści zostały potraktowane tak po macoszemu! Tak się nie robi! I nawet akcja pod koniec mnie nie przekonała, za długo na nią czekałam, zbyt chciałam, by coś w końcu zaczęło się dziać, te wprowadzenia nic nie dały! Jedynie w historia Laashy jakoś na mnie wpłynęła, ale po krótkim przemyśleniu i ona wypada słabo. W tej historii najważniejsza jest prokreacja, a chuć w mężczyznach jest dominująca, w każdej opowieści i tej aspekt się pojawił, W KAŻDEJ Z TRZECH HISTORII! Ci ludzie myślą tylko o płodzeniu potomków, dlaczego? Bo to jak rzucenie rękawicy demonom! Czy tylko ja wydaję się nieprzekonana?

Nie polecam tej książki fanom fantastyki, nie polecam jej nikomu, bo Brett wykorzystał schematy, które dobrze znamy z innym książek, nawet przy znielubionym przeze mnie Eragonie, Malowany Człowiek wypada blado. To opowieść, której fabuły specjalnie nie mogę nawet nakreślić, bo jej tam niemal nie ma, autor rozwlekając sprawy nieistotne nie wykreował specjalnie świata przedstawionego. Nie wiem, czy chcę kontynuować przygodę z tym cyklem, raczej nie, bo wizja kupowania dziewięciu książek, które składają się na pięć kolejnych tomów powieści do mnie nie przemawia… A wolę nie ryzykować, że wyrzucę pieniądze w błoto, cóż, pozostaje mi biblioteka, jeśli chciałaby znowu wejść świat Malowanego człowieka, ale wiecie, co? Raczej wątpię, że tam powrócę.

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda

źródło: tu, tu,






Zacznijmy więc od czegoś łagodnego, a jednocześnie, czegoś co bardzo, ale to bardzo lubię, od SI! 

Sztuczna inteligencja 

Z sztuczną inteligencją bywa różnie, tworzymy ją, by nam pomagała i ułatwiała życie, czasem tak zostaje, ale zazwyczaj, powiedźmy sobie szczerze, AI daje nam strasznie w kość. Z tej sztucznej inteligencji jest po prostu niezłe ziółko. Chętnie wypowiada ludzkości, a tutaj sobie kogoś zamorduje, a tutaj przejmie kontrolę nad całą światową elektroniką… Sztuczna inteligencja przybiera różne formy, czasem to przyjemne dla oka roboty (Terminator, no, co? Arni ma świetne mięśnie!), a inny razem superhiperkomputer (Transcendence). Niektóre przestrzegają praw robotów, a inne je jawnie łamią. 

Wstęp, czyli chwila dla matyldowych wywodów

Świadomości nie da się wyjaśnić w żaden naukowy sposób. Wiemy, że ją posiadamy, ale jeśli mamy opowiedzieć, czym jest świadomość, już nie jest tak banalnie. Możemy mówić, co dzięki niej odczuwamy, jak postrzegamy świat, ale to nie są odpowiedzi na pytanie „co to jest” tylko „jak to jest”. To jak z opowiedzeniem, co czujemy, widząc kolory, odczuwamy je, ale jak opisać owo odczuwanie? Jest nam czerwono? Z drugiej jednak strony, czy wiemy, jak to jest być nietoperzem? Możemy to sobie wyobrazić, ale wiedzieć na pewno, cóż, obecny poziom nauki nie pozwala odpowiedzieć na to pytanie. Jak widzi niewidomy od urodzenia? To jak zamknięcie oczu? Cóż, no, nie, taka odpowiedź jest podobną do tej, że w pokoju, w którym nigdy nie byliśmy znajduje się pianino. Skoro nie potrafimy odnaleźć esencji naszej własnej świadomości, to co dopiero ją przekazać. Jak stworzyć maszynę, która rozwiązywałaby problemy za pomocą inteligencji, a nie zbioru informacji znalezionej w sieci? Przypuśćmy, że jakimś cudem udało nam się dowiedzieć o co chodzi z tą świadomością, ale co dalej? Jak określić, czy wykonana przez nas maszyneria ją posiada? Wykonamy Test Turinga? Ale czy on pozwoli nam określić jaki charakter ma nasza SI? Czy ma własne odczucia? Potrzeby? A może jej program będzie na tyle rozwinięty, że nie będziemy w stanie znaleźć różnicy pomiędzy nią, a nami? W którym momencie rozpoczyna się człowiek? Na te i inne pytania próbują z lepszym i gorszym skutkiem odpowiadać filmy. Motyw sztucznej inteligencji daje twórcom szeroką gamę możliwości, jedni wykorzystują ją w kinie akcji, a drudzy kuszą filozoficznymi rozważeniami, a czasem bywa tak, że te rozwiązania łączą ze sobą. 

EVA, kobieta robot 
Ex Machina (2015)

Humanoidalny robot, piękna obudowa, a wewnątrz szczwany program? Jej zachowanie mnie fascynujące. Czy ona marzyła? Czy chciała? Czy po prostu spełniała swoje zadanie w Teście Turinga? Trudno jednoznacznie ocenić jej motywy, a film pozostawia wiele niedopowiedzeń. Mam własną teorię na temat działań podjętych w tym filmie przez postacie… Ale o tym już niebawem na blogu! 





SAMANTHA miłości nie ma, są komputery
Ona (2013)

Samantha to imię spersonizowanego systemu operacyjnego, który poprzez ciągły rozwój zaczyna nie tylko zaprzyjaźniać się z właścicielem, ale również próbuje się z nim spoufalać. Uważam, że to jeden z ciekawszych pomysłów na przedstawienie sztucznej inteligencji. Samantha nie ma ciała, jest tylko i wyłącznie w sprzętach głównego bohatera. Ludzkie zachowania odnajdujemy w jej sposobie komunikowania. Samantha jest urzekającym rodzajem sztucznej inteligencji. Spotkanie z nią należało do jak najbardziej udanych, polecam ją poznać! 

DAVID SWINTON w podróży za jeden uśmiech

A.I Sztuczna Inteligencja (2001)

Film Stevena Spielberga pamiętam jeszcze z dzieciństwa. David, czyli Pinokio w robocim ciele, marzy by stać się prawdziwym chłopcem. Jego historia, chociaż bardzo smutna, jest urzekająca i poruszająca. David przez swoją nieporadność i niezwykłe oddanie sprawie, staje się bohaterem, któremu kibicuje się z całych sił. A.I. Sztuczna Inteligencja to dla mnie najbardziej działający na emocje film z robotem w roli głównej. 



SONNY, a czy Ty potrafisz tworzyć sonety?
Ja, robot (2005)

Polubiłam Sonny’ego, ale w moim mniemaniu film z Willem Smithem nie był zbyt wyszukaną produkcją, reprezentował sztampowe kino akcji z drobnym wątkiem kryminalnym. Sonny to postać zagubionego i pełnego przemyśleń robota sprawiła, że spojrzałam przychylniejszym okiem na tę produkcję. W Sonnym jest coś wyjątkowego, coś co pobudza wyobraźnie i skłania do rozmyśleń odnośnie naszego coraz mocniej zmierzającego do cybernetyzacji świata. 

TARS kwadratowy robot też jest fajny
Interstellar (2014)

Tars, kochany Tars… Co mogę napisać? Interstellar to jeden z najlepszych filmów, jakie ostatnio widziałam, a robot o dość dziwacznej aparycji z miejsca skradł moje serce. Jest perełką w zestawieniu. Uwielbiam jego poczucie humoru i każdą scenę z nim w roli głównej. 




A wy macie swoich faworytów? Z Bookiem,
Matylda
Źródła: tu



Rozpoczynamy nową blogową serię, która będzie dumnie nosiła nazwę W niedalekiej przyszłości. Mam nadzieję, że tematy, o których będę pisać, Was zainteresują. Postaram się, by wpisy w tym cyklu nie były zlepkami suchych i oczywistych faktów. Tematy, które mogę poruszyć są niezwykle intrygujące, a przedstawienie ich w schematyczny sposób byłoby z mojej strony wielkim nadużyciem. Powyższa ikonografika obrazuję miej więcej, co się pojawi, na pewno nadmienię o kilku filmach i bohaterach, będzie się z pewnością wiele działo, mam nadzieję, że będziecie zadowoleni! :) Nie przydłużając, zapraszam do pierwszego postu z serii, który pojawi się lada chwila!

Matylda


To pierwszy cykl ikonografik na blogu, muszę przyznać, że stworzenie go nie było takie łatwe i przyjemne, jak na początku mi się wydawało, że będzie… Pierwszym problemem, z którym musiałam się zmierzyć, był szablon — praca nad nim trwała, a wygrała opcja, którą widzicie w poście. Myślałam, że skoro oprawę graficzną mam za sobą, to z treścią uwinę się raz dwa, ale niestety, znowu się myliłam. Chociaż mniej więcej wiedziałam, jakie książki chciałam w poszczególnych latach umieścić, to mimo wszystko czasem brakowało mi jednej/dwóch pozycji, wówczas z pomocą przychodziła baza biblioteki narodowej. Ale nie chciała one ze mną specjalnie współpracować. Dodatkowym problemem okazywały się opisy książek, pisałam je zazwyczaj w Wordzie a potem dopiero wklejałam do szablonu, były po prostu za długie, więc należało je odpowiednio skrócić, a jednocześnie zachować sens danego opisu. Mam jednak nadzieję, że polubicie ikonografiki, bo będą częstym gościem na Leonie :) Dajcie koniecznie znać, co sądzicie o takiej formie postu! 

Matylda