Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)



Miecz w moim ręku jest straszną bronią. Przede wszystkim dla mnie.

Już jakiś czas temu miałam przyjemność usłyszeć kilka słów o cyklu Kroniki Belorskie Olgi Gromyko, muszę przyznać, że chyba niemal wszystkie ploteczki przerodziły się w moje własne odczucia. Ktoś wspominał mi o humorze — był i to w znacznych ilościach. Ktoś inny mówił o barwnych postaciach — też były. Inny opowiadał o połączeniu Wiedźmina (bo Wolha poluje na potwory) i słowiańskiego Harry'ego Pottera (Starmińska Wyższa Szkoła Magii, Wróżbiarstwa i Zielarstwa) z kabaretem — jak najbardziej mogłabym uznać takie porównanie za całkiem trafne. Sama czytając opowieść o rudej wiedźmie, pomyślałam o książce Spalić Wiedźmę Kubasiewicz, obie książki łączy świetna postać głównej protagonistki i niebywały humor! Wolha Radna vel W.Redna, czyli główna bohaterka a zarazem narratorka powieści Zawód Wiedźma jest adeptką VIII roku w Starmińskiej Wyższej Szkole Magii, Wróżbiarstwa i Zielarstwa..., gdzie jako jedyna kobieta przygotowuje się do zawodu maga praktyka. Mag praktyk zabija potwory, strzygi, uzdrawia, nie jest to praca dla ludzi o słabych nerwach i czarodziejskich umiejętnościach, główna bohaterka posiada talent, ale nie tylko on czyni z niej wyjątkową postać. Jej cięty język, pewność siebie i brak obijania w bawełnę sprawia, że nie sposób jest z nią miejscami wytrzymać i stąd też otrzymała przydomek W.Redna, bo cóż... Wolha lubi dokuczać kolegom z roku, robiąc im od czasu do czasu spektakularne psikusy. 

Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza z nich skupia się na Dogewie — miejscowości, w której bytują wampiry. Główna bohaterka trafia tam z polecenia swojego mistrza, by zbadać dziwne wydarzenia, które mają tam miejsce — zginęło trzynaście osób, a sprawa robi się na tyle poważna, że ludzie niedługo mogą ruszyć z widłami na krwiopijców. Wojna nie jest w smak ani jednym, ani drugim, więc Wolha nie bez wątpliwości rusza, by zbadać sprawę. W Dogewie czeka ją moc zaskoczeń, będzie musiała wykorzystać i przemyśleć całą swoją dotychczasową wiedzę na temat wampirów. Letni czy zimowy czosnek pokona wampira? Ilość potrzebnej do zabicia wampira święconej wody? Na małe eksperymenty i obalanie mitów dziewczyna znajdzie czas pomiędzy szukaniem grasującego w Dogewie potwora/strzygi/czegoś, a spacerami z Lenem. Len to obok Wolhi druga z głównych postaci, równie zadziorny jak magiczka, ale okryty nutką tajemniczości jegomość. Wolha będzie miała z nim nie lada wyzwanie, bo kiedy ona będzie chciała się czegoś dowiedzieć, on znajdzie wymijającą odpowiedź! Z tą dwójką nie będzie można się nudzić! Ich wspólne rozmowy wypełniają początkowe sto pięćdziesiąt stron opowieści, troszeczkę mnie na to frustrowało, bo byłam bardzo ciekawa, co sieje mord w Dogewie — i jest to jedyny mankament, jeśli chodzi o moje odczucia do opowieści o Wolhnie, zbyt długi nieprzeplatany zbytnio energetyzującymi elementami wstęp do właściwej akcji. Czytanie rozmów dwójki bohaterów mnie miejscami nużyło — autorka przesadziła z ich ilością, ale... Wniosły one całkiem sporo do wyglądu świata przedstawionego, budując grunt do dalszych wątków historii.  

Len pojawia się również w drugiej części Zawodu Wiedźmy, tym razem akcja rozgrywa się w innym miejscu, a historia jest w przeciwieństwie do pierwszej nasączona jest akcją. W Dogewie autorka wprowadza nas w świat przedstawiony, pokazuje go powoli, ostrożnie wchodzimy w rzeczywistość Wolhy, z kolei w części Sesja i praktyka naukowo-terenowa możemy czerpać ze świata wykreowanego przez Gromyko całymi garściami. Zwiedzamy go razem z trójką bohaterów: Lenem, Wolhą i Walem (trollem najemnikiem), którzy muszą odzyskać bezcenny klejnot, jednak sprawa prosta nie będzie, a przygód po drodze całkiem spore stadko. W Sesji... trójkę bohaterów nie opuszcza humor i wspólne docinki, ich rozmowy czyta się świetnie — są lekkie i nie sposób jest pomylić jednej postaci z drugą. Autorka nadała każdemu bohaterowi inny głos, co czyni czytanie jeszcze przyjemniejszym. Karczmarze, różnorakie stwory, wampiry — mają w swoich wypowiedziach różnego rodzaju naleciałości, choćby dla przykładu taki Wal — klnie jak szewc i nie przebiera w słowach. Cieszę się, że w tej lekkiej fantastycznej komedii Gromyko nie poszła na łatwiznę w dialogach, ale postarała się, by jej bohaterowie byli barwni. Co prawda postaci, które goszczą w powieści dłużej niż kilka stron nie ma zbyt wiele, ale te które mamy okazje poznać należą raczej do tych sympatycznych i dobrze zarysowanych. 

Autorka w pierwszej części historii o Wolhnie serwuje nam świetną mieszankę wybuchową: fantastyka, z krwi i kości bohaterowie i humor wylewający się niemal z każdej strony, nie zabrakło romansu, ale dla takiej antyfanki jak ja był on jak najbardziej zjadliwy. Leszy, wampiry, smoki, krasnoludy, trolle... wszelkie magiczne rozumne i nierozumne istoty zagościły na łamach powieści, w mniejszy lub większy sposób wpływając na przygody głównych postaci. Muszę przyznać, że po ciężkiej sesji taka lekka książka była niczym lekarstwo. Pochłonęłam ją w dwa dni, ciesząc się z lektury coraz bardziej i bardziej, na końcu ogromnie żałując, że już przeczytałam ostatnie zdanie. Polecam na smutnie dni! Na chwilę relaksu będzie jak znalazł!

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda 


Tytuł: Zawód Wiedźma
Autor: Olga Gromyko
data wydania: 22 czerwca 2016
liczba stron: 546











Za książkę dziękuję wydawnictwu: 


 Na Leonie chyba jeszcze nie było takiego felietonu, ale szczerze mówiąc, czułam potrzebę, by go napisać. By podzielić się z większym gronem informacjami, które znalazłam, a które ginęły wśród zachwytów nad nowościami od Remigiusza Mroza. Przed paroma dniami pojawił się reportaż w programie śniadaniowym TVNu (link), w którym ujawnione zostały personalia Ove Løgmansbø. Mróz odkryty jak Rowling, King i im podobni, zastosował naprawdę niezły chwyt marketingowy, teraz o nim głośno, teraz o nim się mówi,  teraz dopiero książki na siebie zarobią, zresztą rozgłos mu niepotrzebny, bo i tak jest znany i lubiany wśród czytelników, ale mniejsza z tym, ukłony za ten ruch, naprawdę, tego się nie czepiam. Marketing pierwsza klasa! Czepiam się czegoś innego. Zupełnie innego. Czepiam się researchu, a raczej jego braku. Gdyby to była polska książka Mroza, to nie byłoby zamieszania, ale to książka Ove Løgmansbø – fikcyjnej postaci, pół Farera i pół Polaka, który mieszka na Wyspach Owczych, a nie wie o nich nic.

Co się wydarzyło?

To był pomysł autora czy wydawnictwa?
MKK: Remigiusz, nie ujawniając prawdziwej tożsamości, wysłał pierwszą książkę o Wyspach Owczych do wybranych wydawnictw, przedstawiając się jako początkujący pisarz o polsko-farerskich korzeniach. Dla wiarygodności zadbał nawet o to, żeby wysłać mail z duńskiej domeny. [...] O tym, kim naprawdę jest Ove Løgmansbø, dowiedzieliśmy się dopiero przy podpisywaniu umowy. Spodobała nam się ta literacka zabawa i postanowiliśmy ją kontynuować. Wspólnie z autorem dopracowaliśmy koncepcję i przez ponad rok utrzymywaliśmy całą historię w tajemnicy.
[źródło]

Wśród zawieruchy postów zrobiłam małe śledztwo, by wyłuskać z nich te, które najbardziej odnoszą się do tematu. Na początku pojawił się świetny artykuł Ćwieka, który w bardzo merytoryczny sposób piętnuje wybór pseudonimu autora:

Słowem – owszem, zarówno Rowling jak i King chcieli się na moment pozbyć brzemienia znanego nazwiska, ale po to, by, i to jest kluczowe, sprawdzić się w czymś, czego dotąd nie robili. [...] Na tle tych postaw stworzenie przez Mroza Ove Løgmansbø jawi mi się wyłącznie jako sprytny zabieg marketingowy, nie zaś test dla samego siebie. Oto bowiem nadal mamy do czynienia z kryminałem czyli czymś, w czym Remigiusz czuje się dobrze. Lektura „Enklawy”, a także, a może przede wszystkim wyniki śledztwa kolegi, pozwalają sądzić, że na polu gromadzenia materiałów źródłowych, autor również dramatycznie nie zmienił metody ich pozyskiwania.

Tutaj pojawia się mały zgrzyt u Ćwieka, bo to nie jego kolega prowadził śledztwo, a koleżanka kolegi, Pani Kinga, o czym kolega pisze na profilu prywatnym Ćwieka, a który to komentarz jest cytowany na fanpage'u smakksiążek.pl.  

źródło
Cóż, jak wynika z komentarza Fererowie nie są zadowoleni z takiego obrotu sytuacji, w której to dochodzi do naginania rzeczywistości pod fikcję literacką, która to... No, cóż, mogłaby się wydarzyć nie na Wyspach Owczych, ale gdziekolwiek indziej na świecie, bo z Wyspami ma mało wspólnego. 

Dlaczego Kinia to zrobiła? Bo od lat mieszka na Owcach, ma męża Farera i uznała, że działalność Ove Logmansbo za szkodliwą. Remigiusz w swoich książkach porusza wiele śliskich tematów, że wymienię choćby Grindadrap czy stosunki farersko – duńskie. Robi to nie mając o nich pojęcia, ponieważ jego research to zaledwie kilka tekstów w necie. Umówmy się, kiedy on miałby mieć czas, by poszukać informacji? Ja do swojej debiutanckiej książki zbierałem materiały przez rok. Gdybym pisał zawodowo, pewnie byłbym w stanie to skrócić do trzech miesięcy. A on w trzy miesiące – jak sam mówi - pisze pięć książek.

Pani Kinga Eysturland, o której najprawdopodobniej mówił fragment powyższego komentarza i, która, tak mi się wydaje po wysłuchaniu podcastu (The Faroe Islands Podcast), rozpoczęła śledztwo dotyczące błędnego pokazywania Wysp Owczych, napisała recenzję: http://www.faroe.pl/…/39-prosto-z-wysp-owc…/170-enklawa.html (znajduje się ona również na lubimyczytac). 

[...]Zdecydowanie przekoloryzowany jest również motyw niechęci Farerczyków wobec Duńczyków. Oczywiście kwestia niepodległości jest na archipelagu wciąż żywa, a zdania od lat podzielone, ale duńsko – farerskie animozje nie są tak intensywne jak próbuje przedstawiać je narrator poprzez kąśliwe dialogi i polityczną mowę nienawiści. Farerczycy zazwyczaj unikają konfrontacji i nie zdarza się, aby jakikolwiek przyjezdny lub mieszkający na Wyspach Owczych Duńczyk usłyszał przykre uwagi pod adresem swojej przynależności narodowej. Poza tym przedstawiona w książce, jako skrajnie nacjonalistyczna partia Sjálvstýri jest w rzeczywistości najbardziej umiarkowaną z partii republikańskich. [...] Powyższe błędy, a także inne nieścisłości niewspomniane w niniejszym tekście, silnie nadwątliły moją wiarę w polsko – farerskie korzenie autora. Wątpliwości budzi już samo nazwisko autora, które na Wyspach Owczych występuje jedynie w formie „Á Løgmansbø”. Obawiam się, zatem, że „Ove Løgmansbø” to tylko marketingowy pseudonim autora, mający budzić skojarzenia z poczytnym Jo Nesbø. Wygląda, więc na to, że wydawnictwo postawiło na kampanię reklamową opartą na fikcji – nie tylko literackiej.

Słyszeliście o tych błędach w reportażu TVNu? Ja tam wypowiedzi o takich bublach nie zapamiętałam (było o dzwonkach, o nazwisko Ove'a; o imieniu, które nosił ktoś nieodpowiedni do niego płciowo), a chyba są dość istotne, prawda? Nie czytałam też nigdzie sprostowania, wyprowadzenia czytelników Ove z błędu, a mam wrażenie, że recenzja Pani Kingi nie miała siły przebicia, by ktoś mógł zobaczyć, jakie błędy popełnił Mróz. Bo i jak mogłaby mieć? Ludzie się zachwycili nowymi książkami ulubionego pisarza, ale nawet nie pomyśleli o możliwości, że... coś może być nie tak. Że to całe śledztwo nie było spowodowane tylko nazwiskiem, jak próbuje to pokazać Mróz (tak, to dwa różne wywiady): 



Co skłoniło cię ostatecznie do ujawnienia, że Ove Løgmansbø to tak naprawdę Remigiusz Mróz?

RM: Chciałem, by tajemnica utrzymała się jak najdłużej. Wydawało mi się, że jeśli stworzę Farera, a nie Polaka, nikt nie dojdzie prawdy – autor będzie wszak mieszkał na tak odległym archipelagu, że nie sposób będzie zweryfikować, czy jest tam naprawdę. Nie wziąłem jednak pod uwagę tego, że na miejscu znajdą się osoby, które rozpoczną śledztwo… i będą wnikliwe bardziej niż Chyłka i Forst razem wzięci [źródło]

[...]Nikt nie słyszał o żadnym polsko-farerskim pisarzu, nikt nie znał Ovego Løgmansbø, a w dodatku autor w swoich książkach pisał na przykład o pukaniu do drzwi – zwyczaju, który na Farojach właściwie nie występuje…[...]
Co skłoniło cię ostatecznie do ujawnienia, że Ove Løgmansbø to tak naprawdę Remigiusz Mróz?
Śledztwo na Wyspach Owczych. Było prowadzone na szeroką skalę, bo w Vestmannie nikt nigdy nie słyszał o rzekomo mieszkającym tam Ove Løgmansbø. Miejscowość ta liczy sobie niewiele ponad tysiąc dwustu mieszkańców, więc zadanie właściwie nie było trudne [źródło]


Wypowiedzi te nie sugerują, że buble powodowały chęć odnalezienia prawdy o Ove, a raczej nasuwają na myśl działania fanów na Wyspach Owczych, aby znaleźć miejscowego pisarza. Nie znalazłam wypowiedzi Mroza, który pisze o tym, że popełnił błędy – no, dwie, na mój komentarz Przeciwnie, podkreślam, że nieścisłości zaalarmowały Polonię... [źródło - komentarze]. I a w dodatku autor w swoich książkach pisał na przykład o pukaniu do drzwi – zwyczaju, który na Farojach właściwie nie występuje… Może gdzieś taki większy komentarz piętnujący wszystkie babole jest, jeśli tak to razu dodam go do postu, ale na chwilę obecną nic takiego nie znalazłam.

A skąd podejrzewam, że śledztwo jednak nie zaczęło się od nazwiska/nie miało ono tak wielkiego znaczenia, jak przedstawia to Mróz? Wychodzę Wam naprzeciw! Pani Kinga udzieliła wywiadu w listopadzie zeszłego roku podcastowi, o którym wspomniałam powyżej: http://www.faroepodcast.com/2016_11_01_archive.html, jest on co prawda w języku angielskim, ale... Całkiem łatwo jest go przyswoić. Wypowiedz o książce Enklawa i jej mankamentach rozpoczyna się w mniej więcej w połowie trzeciej minuty [2:30]. 

Na osłodzenie tego postu pozostało mi jeszcze jedno źródło, ten sam podcast, ale z 27 II 2017: http://hwcdn.libsyn.com/…/4/9a40ad93f794d2…/Podcast_274.mp3… prosto z Wysp Owczych, bez retuszu TVN, bez koloryzowania, posłuchajcie. Panowie komentatorzy nie są zbyt szczęśliwi... Myślę, że naprawdę warto poznać spojrzenie mieszkańców Wysp Owczych na całe sprawę, która bądź co bądź ich dotyczy. Będę szczery, to mnie zdenerwowało... A dodatkowo możemy posłuchać Remigiusza Mroza, który mówi: To fikcja literacka., co nie do końca spodobało się komentatorom. Szczerze mówiąc najlepiej posłuchać tego samemu. bo kurcze, jeszcze coś przekręcę i dopiero będzie C: [http://www.faroepodcast.com/…/podcast-274-ove-logmansbo-rev…]

źródło
Do rzeczy... 
Dlaczego akurat Remigiusz Mróz umieścił Enklawę na Wyspach Owczych? Bo, jak mówi, mierzył się z wyzwaniem literackim, ale mu najwyraźniej nie sprostał. Dlaczego nie zrobił researchu pogłębionego, tylko korzystał z internetu?  Mam wrażenie, że gdyby była to naprawdę dobra merytorycznie książka o Fererach nikt, by się z Wysp nie czepiał, wręcz przeciwnie, ludzie, by się cieszyli... Bo kto by nie chciał być częścią książki? Kto by nie chciał chodzić ulicami, w których dział się ulubiony kryminał? A tak mam wrażenie, że wyspiarska Polonia czuje co najwyżej niesmak. 
źródło
Wśród entuzjastycznych komentarzy fanów twórczości Remigiusza Mroza, można było odnaleźć kilka takich, które nie są zbyt przychylnie nastawione do jego alter ego, a wręcz przeciwnie, czują się oszukane całą zasiniało sytuacją. To nie tylko rzucone w eter hasło Ludzie czuli się pokrzywdzeni, to naprawdę miało miejsce: 

Komentarze:
[...] w przeciwieństwie do innych osób, nie jestem zaskoczona pozytywnie lecz bardzo negatywnie. Przeczytałam jedną z Pańskich książek i niestety mi się bardzo nie podobała, lubię kryminały natomiast Pana styl i rozwój wątków są mi zupełnie nie po drodze. [...] Ale kupiłam książkę "Enklawa" ponieważ lubię skandynawskie kryminały. W tym momencie czuję się oszukana i uważam, że wyrzuciłam pieniądze w błoto. W materiale podaje Pan przykład Rowling, która również pisała pod pseudonimem. Różnica jest taka, że nie podszyła się ona pod kogoś innej narodowości. [...][źródło] 

[...]czuję się oszukana. Liczyłam na to, że przeczytam książkę napisaną przez kogoś, kto zna realia życia na Wyspach Owczych, a nie tylko czytał o nich w magazynach podróżniczych. Nie znalazłam też żadnej wzmianki w Pana biografii, że płynie w Panu chociaż domieszka skandynawskiej krwi...a książka 'Enklawa' była tak promowana: autor polsko-farerskiego pochodzenia - to jest wprowadzanie potencjalnych czytelników w błąd.[...] Czuję się nabita w butelkę. Moim zdaniem jest pewna granica tworzenia swojego pisarskiego alter ego i niestety, jak dla mnie to Pan ją trochę przekroczył.[źródło] 

Pisanie pod pseudonimem to tworzenie całej tożsamości? Pytam, bo nie wiem. W tym przypadku niestety rodzina o tym nazwisku czuje się poszkodowana, a okładka książki przywodzi na myśl książki Jo Nesbo. Czuje ze pan Mróz poszedł na łatwiznę i niestety zrazil mnie w ten sposób. [źródło]

Wielu autorów pisze pod pseudonimem ale raczej niewielu pod nazwiskiem z innego kraju i tworzy całą związaną z tym historię. Myślałam, że mam w rękach książkę napisaną przez farera, że dowiem się czegoś o wyspach owczych od kogoś stamtąd. Zależało mi na tym bo to miejsce, które mnie fascynuje i super była myśl o czymś takim. A tymczasem to tylko bajka a gość wie jak się okazuje tyle co i ja i do tego wprowadza czytelnika w błąd (jak chociażby to pukanie do drzwi). Dla mnie to jest oszustwo i wytłumaczenie pana Mroza mnie nie przekonuje. Pozdrawiam [źródło]

Czy jako posiadacz dwóch takich książek, mogę domagać się jakiegoś zadośćuczynienia od autora bądź wydawnictwa? Bo to jawne wprowadzenie w błąd czytelnika. Reklamuje, że obywatel Wysp Owczych, a to zwykły Polak, który o tym kraju wie równie wiele może co ja. Jakbym chciał znać nazwy ulic ichnich, to bym sobie odpalił Google Mapa. Kupiłem te książki, żeby się dowiedzieć czegoś o tym mało znanym zakątku Europy, a okazało się że zostałem nabity w butelkę. [źródło]

Ku końcowi


Nie wiem czy należę do wymagających czytelników, czy nie, ale nie czytam wszystkiego, jak leci. W tym akurat przypadku nie chodzi jednak o bycie koneserem pięknego słowa, bo i psychologiczne motywacje bohaterów, i styl autora etc. są w tym miejscu nieważne, ważne jest to, że ja też nie wiem, jak wygląda życie na Wyspach Owczych! Pewnie jakbym chwyciła po książkę Ove, to z nastawieniem, że nie tylko czeka mnie skandynawski kryminał, ale też poznanie tego odległego świata, bo on tam żyje, bo tam mieszka, bo ma te codzienność na wyciągnięcie ręki, więc nie poddawałbym jego zdań o Wyspach w wątpliwość. Nie robię bowiem researchu do książki, którą czytam, co najwyżej od czasu do czasu coś sprawdzam, jak coś mi nie pasuje w polskich realiach, które notabene znam. Tutaj liczę na wiedzę i przede wszystkim doświadczenia autora, a teraz równie dobrze mogę sobie wejść na: Faroe Islands Webcams i coś czuję, że tyle samo się z nich dowiem o Wyspach, co z Enklawy... Nie chcę jej czytać, by przypadkiem nie wyrobić sobie jakiejś opinii o Farerach, która mogłaby być zupełnie oderwana od rzeczywistości.

Jak Mróz udawał mieszkańca Wysp Owczych, spytacie? Proszę bardzo! 

[...] Skąd wziął się pomysł na napisanie serii o Wyspach Owczych i wydanie jej w Polsce?
Ove Løgmansbø: Zawiniła farerska mgła. To w nią się wpatrywałem, kiedy po kłótni z żoną wyszedłem wieczorem do portu w Vestmannie, usiadłem na pirsie i wpadłem na pomysł napisania Enklawy. A skoro zaświtał właśnie tam, a nie w Polsce, wybór lokalizacji wydawał się całkiem uzasadniony. Swoją drogą ciekawi mnie nieustannie, ilu pisarzy wymyśliło kryminalną intrygę po kłótniach ze swoimi partnerkami… czasem mam wrażenie, że uzbierałoby się ich całkiem sporo. Może tylko niechętnie się do tego przyznają. [...] Przy „Enklawie” często zasięgałem porad kolegów z Tórshavn, którzy na co dzień przychodzą do pracy w mundurze. [...]Kusi mnie ta perspektywa, ale na razie bardziej komfortowo czuję się otoczony farerską mgłą.  [źródło]

Pojawiło się meritum...

W tym całym świetnym chwycie marketingowym zapomniano o tych ludziach, o Farerach, zapomniano o ich tradycjach, o ich kulturze... To oni i przyszli czytelnicy będą pokrzywdzeni. Tak hipotetycznie, załóżmy, mieszkacie w... no, Koziej Górce, to miejsce ma różnego rodzaju tradycje, unikatowy język, mieszkańców, którzy nie są wrogo nastawieni do obcokrajowców, z którymi kiedyś mieli problemy, ale teraz są one nieistotne, człowiek to człowiek. I nagle ktoś wyskakuje i pisze, że Ty to takich ludzi nie lubisz, że w ogóle to ich nienawidzisz i jak tylko ich widzisz to z miejsca jesteś niemiły. Nie mając o tym pojęcia, pisząc z błędami książkę, wypaczając Twoją perspektywę, nie byłbyś oburzony? Bo ja bym była.

Wiecie, co? Przyznanie Mroza i tak nic nie zmieni, a wręcz według mnie pogorszy sytuację. Teraz, gdy ludzie wiedzą, że Remigiusz Mróz to Ove, jeszcze więcej osób po tę książki chwyci, jeszcze więcej osób dowie się o wypaczonym obrazie Wysp Owczych. A Mróz w żadnym wywiadzie nie sprostował swoich błędów, ot w TVNie pojawiły się wzmianki o dzwonkach, o nazwisko Ove, o jakimś imieniu,  o duńsko-farerskie relacjach nic się nie pojawiło, jak i o reszcie przytoczonych przez Panią Kingę mankamentach. TVN mógł coś wyciąć, mógł ubarwić, ok, rozumiem, nie mogę winić Remigiusza Mroza za to, co pokazała telewizja, ale za to, że chociaż już wie, co zrobił źle nigdzie się tym nie podzielił, już mogę. Nie napisał o tym na swoim profilu. Nie powiedział w żadnym wywiadzie, że no niestety, nie wyszło tak, jakbym chciał, przepraszam, że popełniłem błędy takie i takie, przyznaję się, nie chcę Was w nie wprowadzać, teraz już wiem o Wyspach Owczych więcej.  Ale cóż, bo jak to powiedział autor w wywiadzie dla The Faroe Islands Podcast To fikcja. A przecież można byłoby dać książkę do przeczytania Polonii z Wysp Owczych, przecież mają swoje profile w sieci – myślę, że bez problemu, by pomogli, dzięki temu powstałaby zapewne książka, która mogłaby pokazać prawdziwy obraz Wyspiarzy. 

Przykre, że pisarz tak poczytnych książek stworzył coś, co jak twierdzą mieszkańcy Wysp Owczych, wypacza obraz o nich i przede wszystkim: błędnie o nich pisze. Buble zdradziły tajemnicę. Cóż... Chciałam pokazać, że to nie było tak bardzo kolorowe, jak przedstawił to TVN, a ludzie naprawdę mogli się poczuć urażeni fikcją. Szkoda, że jeszcze większa ilość ludzi zostanie wprowadzona w błąd, bo w to, że nowe/stare książki Remigiusza/Ove kupią jego fani, nie śmiem wątpić. Ale... Chociaż zainteresowanie Wyspami Owczymi może wzrosnąć –  chyba jedyny plus (no, oprócz, dobrego marketingu :D) tutaj dostrzegam.  

Nie pozostaje mi nic innego jak rozstać się z Wami, dołączając piosenkę, którą ostatnio słuchałam, a jak się okazało... Jest w języku Wyspiarzy!

Na smakuksiążek pojawił się wywiad z Panią Kingą! „Remigiusz Mróz uchodzi na Wyspach Owczych za pajaca”, czyli Polka demaskuje Ove Løgmansbø.

Niech Book będzie z Wami,
przepraszająca za edycję posta, 
ale coś się sypnęło w ustawieniach
i nie wygląda on tak jakbym chciała :< 
Matylda
źródła:
https://www.facebook.com/GrupaWydawniczaPublicatSA/photos/a.172938462751465.37200.168632469848731/1439022126143086/?type=3&comment_id=1439062469472385https://www.facebook.com/remigiusz.mroz/posts/631754403680535
https://www.facebook.com/ProjectForoyarpl/posts/1354115157968816
http://www.faroepodcast.com/2017/02/podcast-274-ove-logmansbo-revealed.html
http://www.faroepodcast.com/2016_11_01_archive.html
http://www.faroe.pl/index.php/component/content/article/39-prosto-z-wysp-owczych/170-enklawa.html
http://lubimyczytac.pl/aktualnosci/8406/wiemy-kim-jest-ove-logmansbo
http://www.spidersweb.pl/rozrywka/2017/03/06/ove-logmansbo-remigiusz-mroz/
https://www.facebook.com/WyspyOwcze/posts/1084729188213813


Wyzwania mają umożliwić przekraczanie czytelniczych ograniczeń, dla mnie wielkim problemem zawsze były audiobooki, więc w tym tygodniu zamierzam dać im szansę, chociaż trzem! Mam nadzieję, że uda mi się, dzięki wyzwaniu przezwyciężyć niechęć do tej formy poznawania książek. 

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda



Pasażerowie to film science fiction, który rozgrywa się na międzygwiezdnym statku AVALON. Avalon — mityczna kraina, do której trafił król Artur. Czy Avalon okaże się wspaniałym miejscem? Czy może nie? Cóż, zaczynamy od spektakularnego zmierzenia się okrętu z asteroidami, które doprowadzają do wybudzenia tytułowych pasażerów. Komory hibernacyjne, które miały być niczym Titanic: nie do ruszenia, jak Titanic uległy usterce. 



Tytułowi Pasażerowie budzą się o dziewięćdziesiąt lat za wcześnie. Obserwujemy ich poczynania i próby cieszenia się chwilami. Wszystko oprawione w ponętne ciałka Chrisa Pratta i laureatki Oskara Jennifer Lawrence. Czy Jim przypominał chociaż odrobinę brawurowego i nienudnego Sama z Moon? Nie. Jedynie pierwsze pięć minut i ostatnie dziesięć minut filmu wzbudzają cokolwiek innego niż znudzenie. Środkowa część filmu to nic innego jak romans z nutką tragedii, ot, nic więcej. Strasznie się na tym obrazie zawiodłam, liczyłam na coś odrobinę bardziej ambitnego, a dostałam słabe sf, kosmiczny wątek był i piękne sceny gwiazd, i rozmowy z androidem Arturem nie pomogą temu obrazowi. Swoją drogą samo imię androida wydaje się swoistym mrugnięciem do widza: och, król na statku! Ale nie tylko aktor… spisał się znakomicie. Ogólnie gra aktorska była niczego sobie, Chris Pratt sprawdził się w roli kosmicznego wędrowca już w Strażnikach galaktyki. Ale tutaj Chris Pratt nie miał momentów, ba! średnio mógł się wykazać. Musiał gnać w nudnej fabule, w której dominowały znane z wielu filmowych science fiction białe, sterylne wnętrza statków kosmicznych.

Reżyserię Pasażerów powierzono Morten Tyldum znany chociażby ze świetnej Gry tajemnic i Łowców głów. Czy ta produkcja jest równie dobra, co poprzednie za którym sukcesem stał? Cóż... nie powiedziałabym. Mamy tutaj swoisty standard: hibernacja bohaterów, ten motyw znany jest przecież nawet w polskich produkcjach, ot, taka Seksmisja. I wiecie co? O, dziwo, te dwa filmy mają ze sobą wiele wspólnego. Oba są mieszanką wszystkiego, co popadnie: rozłam klasowy (kobiety lepsze i gorsze w Seksmisji), komedię romantyczną (chłopaki i ich wybranki serca), sama hibernacja, która poszła odrobinę nie tak jak powinna... Z tym że Seksmisja nie próbuje być kinem ambitnym, nie próbuje robić wszystkiego na siłę — jest lekką komedią, która trąca o poważne tematy, natomiast Pasażerowie to hollywooodzka wydmuszka, która z trailerów przypominała kosmiczny thriller, a w rzeczywistości okazała się pasztetem niepasujących do siebie wątków i logicznych zgrzytów.

Końcówka filmu to starania nadrobienia złego wrażenia, jednak w moich oczach tego film nic nie uratuje. Zmarnowany potencjał. Chciałabym coś więcej napisać, czegoś mocniej się czepić, ale gdybym to zrobiła zdradziłabym Wam część i tak nikłej fabuły, a może komuś akurat się spodoba? Podchodźcie do tej produkcji z przymrużeniem oka, to powinno pomóc w odbiorze!


 Niech Book będzie z Wami,
Matylda