Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)


W cyklu o grafikach nie mogłabym nie wspomnieć o Danielu Mrozie, czyli jednym z najznamienitszych polskich ilustratorów XX wieku. Był twórcą okładek, grafik do książek czy scenografii teatralnych. Jest znanym na całym świecie ilustratorem dzieł Stanisława Lema, bo gdzie pojawiały się Bajki robotów czy Cyberiada, to towarzyszyły im właśnie rysunki Mroza.

Co w jest takiego niezwykłego w Mrozie? Jedni powiedzą, że styl, inny, że doskonałe wyczucie słów powieści, a jeszcze inni, że surrealizm, a wręcz groteska rysowanych przez niego postaci. Ja uważam, że w rysunkach krakowskiego grafika drzemie jakaś magia, to chyba dzięki niemu Bajki robotów stały się dla mnie tak ważną, a odkrytą zupełnie niedawno pozycją, bo chociaż o nich słyszałam, chociaż czytałam Pamiętnik znaleziony w Wannie,  to jakoś po Bajki robotów wciąż gdzieś mi się zawieruszały na czytelniczej liście.

Wracając do Daniela Mroza, urodził się w Krakowie w roku 1917, miał o dwa lata starszego brata Sokratesa, jego ojciec Stanisław Mróz był znanym przedwojennym dziennikarzem, który publikował w Ilustrowanym Kurierze Codziennym. Za treści antyhilterowskie i działalność konspiracyjną został aresztowany przez gestapo, a następnie wywieziony do Auschwitz, gdzie zmarł w 1941 roku, jego żona na po pół roku od jego aresztowania zmarła. Daniel Mróz po wojnie, w roku 1946 rozpoczął studia na na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie też poznał przyszłą małżonkę. 




Słyszeliście o Danielu Mrozie? Znacie jego prace? 

Niech Book będzie z Wami,
Matylda

Źródło: tu 


Co to była za przygoda! Nie spodziewałam się, sięgając po książkę Bradleya, że jego powieść mnie zauroczy, że poczuję się znowu jak mała dziewczynka, która uwielbia snuć plany opanowania świata. Flawia może i nie miała takich aspiracji, ale traf chciał, że w ogrodzie jej domu tuż obok ogórków, znaleziono trupa, więc zapałała chęcią rozwikłania zagadki. Flawia mamiona dziecięcą ciekawością i chęcią udowodnienia wszem i wobec swojej wartości, rozpoczyna śledztwo, w którym wielokrotnie będzie korzystać z aktorskich predyspozycji i kłamstwa. 

Szczerze mówiąc, bałam się tej książki, wiecie lub nie, ale ja i nastoletnie bohaterki zazwyczaj się nie lubimy, one strasznie mnie irytują, ale z Flawią było inaczej. Pewnie to zasługa tego, że dojrzałam w niej Wednesday Addams. Na korzyść książki przemówił klimat lat pięćdziesiątych, prowincjonalność i skrywający mnóstwo tajemnic angielski dworek. Historia domostwa de Luce'ów zbudziła niewątpliwe moją ciekawość. Autor świetnie osadził akcję i nadał jej niepowtarzalnego, czasami odrobinę mrocznego, ale oprawionego w dozę komizmu nastroju. Główną bohaterkę poznajemy, gdy jej starsze siostry zamykają ją w szafie, nie ma z nimi zbyt miłych relacji, Ofelia i Dafne traktują Flawię jak zbędny dodatek. Na domiar złego owdowiały ojciec, pułkownik o surowym obyciu, rzadko kiedy okazuje córkom ciepłe uczucia. Flawia jest często pozostawiona sama sobie, ale czy jej to przeszkadza? A gdzieżby! Młoda panna de Luce'a ma własne laboratorium chemiczne, w którym majstruje, kiedy tylko ma wolną chwilę i planuje słodkie zemsty na siostrach. Jej pasja niejednokrotnie przyda jej się w rozwiązywaniu zagadkowej śmierci. 

Z Flawią wyruszamy w przygodę, na rowerze Gladys gna do miejsc, w których uważa, że odnajdzie kolejne puzzle potrzebne do rozwiązania śledztwa. Jej sarkazm, pomysłowość i nienasycona ciekawość często pakują ją w kłopoty, jednak potrafi z nich, niemal, zawsze wyjść obronną ręką. Razem z Flawią składamy kolejne części zagadki, cóż, miej więcej koło dwusetnej strony miałam już podejrzanego, motywu jeszcze troszkę brakowało, ale ostatecznie mój typ się sprawdził. Ale czy to znaczy, że powieść była przewidywalna? Z pewnością, ale wiecie, co? Co z tego! Bawiłam się świetnie, gdy w narracji Flawi, bo to z jej perspektywy napisana jest powieść, pojawiały się dygresje odnośnie kultury i historii. Było ich całe mnóstwo, ale na całe szczęście były opatrzone odpowiednimi przypisami, na angielskich dziejach mało się znam, ale po przeczytaniu książki pewne ich zawiłości utkwiły mi w pamięci i czym prędzej musiałam sprawdzić, o czym to Flawia opowiadała. Te smaczki niewiarygodnie pozytywnie na mnie działały.  

Historia Flawii w moim mniemaniu bardziej skierowana do młodzieży niż dorosłych, nawet myślę, że i dzieci mogłyby się świetnie odnaleźć w opowieści młodej panny detektyw. Nie miałam co do niej wielkich oczekiwań, ale muszę powiedzieć, że świetnie się bawiłam. Styl Bradley'a nie jest namolny, nie czyni z dziewczynki alfy i omegi, Flawia popełnia błędy, w swym rozważaniach nie jest dalekosiężna, wady czynią ją dziewczynką z krwi i kości. Przejmowałam się jej losem, kibicowałam, by rozwiązała zagadkę szybciej niż policja, której nomen omen przeszkadzała w działaniach. Flawia to szczwana bestyjka. Chętnie poznam jej kolejne losy... By znowu poczuć się dzieckiem. Powieść Bradley'a nie jest kryminałem, który będzie mroził krew w żyłach barwnymi opisami zbrodni, nie po to został stworzony, Flawia de Luce: Zatrute ciasteczko, to historia czasem ciepła, czasem smutna, czasem zabawna, to historia dla tych, którzy akurat mają chęć na lekką lekturę z bohaterką do polubienia, z ciekawymi postaciami i prostą zagadką, która skrywa sporo tajemnic z przeszłości.


Ilość stron: 368
Wydawnictwo: Vesper
Autor: Alan Bradley



Niech Book będzie z Wami, 
Matylda





Cieszę się, że seria Wam przypadła do gustu :) Nie przedłużając, zapraszam :)




Szczerze mówiąc, spotkałam się z wieloma argumentami przeciwko czytaniu autorów, którzy wydają samych siebie lub ze współfinansowaniem. niektórzy twierdzą, że ich książki są zbyt słabe, więc nie trafiły w gusta tradycyjnie wydającego wydawnictwa, inni, że chociaż takie powieści mogą być dobre, to korekta i redakcja leży i kwiczy. Są jeszcze głosy mówiące o okradaniu ludzi, którzy zdesperowani są sami zapłacić za wydanie własnej książki, obiecywane są im świetne promocje, a kończy się tym, że książka gnije gdzieś w magazynie. Jak jest naprawdę? Nie wiem. Przeczytałam jedynie książkę Marsjanin Andy’ego Weira, która była wydana w taki sposób, a więc zdarzają się ciekawe i godne poznania pozycje, prawda? Ale to nie działo się na polskim rynku... Czy istnieją równie dobre książki, które zostały niedocenione przez tradycyjnych wydawców u nas? Chciałabym się przekonać, więc na blogu swoje miejsce znajdzie cykl Sobota z selfpubem/vanity...

A co sądzi druga strona, czyli autorzy na ten temat? Robiąc reaserch, chciałam dowiedzieć się dlaczego pisarze decydują się na takie przedsięwzięcia, na które nieraz muszą wyłożyć pieniądze rzędu kilku tysięcy złotych.

O to parę głosów, które udało mi się odnaleźć (w imieniu i nazwisku znajdują się odsyłacze, skąd pochodzą cytaty). 

Alicja Malicka, autorka między innymi Morderstwa w Miłowie (fragment postu z bloga autorki): Na pytanie, czy autorowi warto inwestować w takie przedsięwzięcie, odpowiedź nie jest jednoznaczna. To zależy od indywidualnych oczekiwań. Jeżeli jest gotów na ciężką pracę, związaną z samodzielną promocją i reklamą, to jak najbardziej. Bo licząc w tym zakresie jedynie na wydawnictwo, można się srodze zawieść.

Katarzyna Majgier, autorka Stuletniej gospodyni, Cyklu Dzienniki Ani Szuch czy też Amelki (fragment postu z bloga autorki): fragment postu z bloga autorki): Oczywiście nie ma róży bez kolców: powierzając książkę wydawnictwu autor ryzykuje, że jej wydanie pójdzie nie po jego myśli. Być może wydawca zbyt długo będzie zwlekać z publikacją książki, zaniedba promocję albo dystrybucję, autor może nie mieć wpływu na to, jak książka wygląda (to jest bardzo częste w umowach wydawniczych), a nawet na jej treść (na szczęście ingerowanie w treść wbrew autorowi jest na razie dosyć rzadkie). Oczywiście to wszystko nie musi się zdarzyć, ale może.

Kamil Dziadkiewicz, autor Miasta Krwi (fragment postu z fanpage'a autora): Po pierwsze: pełnię praw do "Miasta krwi" mam ja (nikt nie zadysponuje nimi lepiej niż ja). Po drugie: standardowe wydawnictwa mają rozliczenia półroczne, Po trzecie: w przypadku ewentualnych tłumaczeń na inne języki, to ja podpisuje umowę i to ja czerpie z tego tytułu korzyści. Po czwarte: organizuję sobie co chcę, kiedy chcę, gdzie chcę (wydawnictwo robi swoją promocję, ja swoją). Po piąte: debiut traktuję jako przetarcie/rozpoznanie. Po szóste: dlatego, że nie chciało mi się brać udziału w konkursach, które mają podłe regulaminy. Po siódme: wysyłanie książek i czekanie na opinie czasem kilkanaście miesięcy jest bez sensu (często pozytywna decyzja wcale nie wiąże się z wydaniem! a nerwów i tak nikt nie zwróci).

Tylko trzy głosy, ale jak ze sobą zbieżne, prawda? Selfpub/vanity pozwala na zachowanie niezależności, praw do książki, pozwala na samodzielną promocję i walkę o czytelnika, ale jednak niesie ze sobą minusy, dany pisarz skazany jest na ciężko pracę i nierzadko słowa krytyki a to od czytelników, a to od tradycyjnych autorów. Zagranicą wygląda to już trochę lepiej, a pisarze sami siebie wydający nie jawią się jako zło koniecznie, ale stają na równi z tymi, którym udało się trafić do w łaski tradycyjnych wydawnictw.

Zagranica

Spójrzcie na ikonografikę, która ilustruje self-publishing w Niemczech na rok 2015, w ankiecie tej widzimy, że wolność i kontrola również ma wpływ na decyzje o samopublikowaniu w Niemczech, co ciekawe odsetek niezależnych autorów, którzy nigdy nie współpracowali z tradycyjnym wydawcą rośnie z roku na rok (60%), a 35% pisarzy nigdy nawet nie próbowało znaleźć wydawcy. Z roku na rok wzrastają również zarobki niezależnych niemieckich pisarzy, w 2013 średni zysk autora wynosił na miesiąc 312 euro, w roku 2015 jest to już 512 euro, jednak 45% zarabia 50 euro miesięcznie, a 11% decyduje się żyć z pisania (ich zarobki oscylują w granicach 1000 euro miesięcznie). Jak jest u Niemców z marketingiem? Zazwyczaj jest on szeptany, ale również często autorzy zakładają strony internetowe i działają w social media (w czołówce jest oczywiście Facebook 72% autorów z niego korzysta). 30% stosuje zniżki, 23% stawia na płatne reklamy i rozdawanie darmowych egzemplarzy książek, większość jest aktywna na portalach zrzeszających czytelników Goodreads czy LoveleyBooks. Po więcej informacji odsyłam do selfpublisherbibel i indiesgogerman.  Niestety podobnych krajowych zestawień nie znalazłam, a wielka szkoda, bo pewnie dostarczyłyby ciekawej wiedzy.

Koszty

Na nie składają się koszt opracowania książki, druk i oprawa. Kiedyś wydawało mi się, że wydanie książki polega na tym, że trafi ona do wydawnictwa i hop siup, stanie na półkach w księgarniach, cóż, wcale tak nie jest. Należy zapłacić za jej redakcje, poprawianie (korektę), okładkę, ewentualne ilustracje, papier, druk, oprawę, skład, naniesienie korekty, jeśli potrzeba i istnieje chęć przygotowanie wersji elektronicznej książki, a i jeszcze przygotowanie książki do druku, a potem... Koszta rosną... Nie znalazłam niestety informacji szczegółowych, autorka Monika Siuda w jednym z wywiadów zdradziła, że za książkę Tajemnice Niny liczącą 444 strony, zapłaciła 16 1600 złotych, jednak nie było w rozmowie zawarte ile wynosił nakład powieści i kosztowały poszczególne etapy.  

Tego typu wydawanie książek oferują: Novae Res, Black Unicorn, My Book, WFW, Radwan czy Poligraf .

Jestem ciekawa czy jakaś książka mnie zaskoczy, czy któraś będzie potrafiła mnie wzruszyć, jeśli znacie jakiś autorów, którzy wydali w taki sposób piszcie, chętnie poczytam ich powieści! Już kilka książek znalazłam sama, takich, które zainteresowały mnie opisem i okładką, życzcie mi udanej przygody! Już 21 maja pojawi się pierwsza recenzja książki niezależnego autora! :)

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda