Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty


Muszę przyznać, że długo czekałam na Azyl, był to jeden z filmów, które w tym roku musiałam obejrzeć. Lubię produkcje o tematyce wojennej, dodatkowo historia była zawsze moim konikiem, więc nie mogłam przejść obojętnie obok niego. Zaintrygowała mnie postać Antoniny Żabińskiej, która razem z mężem Janem, ukrywała Żydów w warszawskim zoo, poszłam na ten film zaraz po premierze, więc dlaczego recenzja pojawiła się dopiero dzisiaj? Trudno było mi o tej produkcji pisać - jest poruszająca i wręcz miejscami przepiękna, zwłaszcza sceny ze zwierzętami chwyciły mnie za serce, to one myślę, że były najlepsze w całym filmie, moje zwlekanie było spowodowane zwyczajnie niemożliwością zebrania myśli...

Czy o wojnie i Holocauście nie powstało już wszystko, co mogłoby powstać? Czy historia Antoniny jest inna? Wyróżniająca się? Cóż, z całą pewnością nie można jej przyrównać do Listy Schindlera czy Pianisty, te dwie produkcje pokazywały losy Żydów z innej perspektywy, powiedziałabym grupowej, umożliwiały zobaczenie egzystencji dziesiątków tysięcy osób, które przeżywały piekło II wojny światowej. W Azylu twórcy skupili się na pokazaniu Sprawiedliwych wśród narodów świata, pokazaniu Antoniny i jej rodziny, i tego jakie cierpienie i strach musiała znosić ta dzielna kobieta. Żydzi są również ważnym aspektem tej produkcji, ale to nie ich los ma największy wydźwięk, chociaż oczywiście jest również pokazany ogrom ich bólu. Przesunięcie narracji z ofiar na ich oswobodzicieli bardzo mnie ujął, jest to inna opowieść niż ta o Irenie Sendlerowej (Dzieci Ireny Sendlerowej) opowiedziana jest w nieco... pogodniejszych barwach? Myślę, że to, że większość czasu spędzamy w Zoo i to, jak dobrą i ciepłą osobą była Antonina Żabińska sprawił, że ten film o wojnie nie był taki pesymistyczny. Oczywiście nie można mu odjąć poruszania trudnych kwestii, jednak należy mu przyznać, że przy okazji ukazania wojennego cierpienia, pokazał też możliwość zrobienia czegoś dobrego... Bycia bohaterem, który może uratować życie setkom ludzi.


W Azylu historia dzieje się przez wiele lat - mamy czasy przedwojenne, mamy wybuch wojny, budowę getta, wreszcie: powstanie w getcie i warszawskie, czy to wszystko zostało dobrze zobrazowane? Hm, trudno mi ocenić, będąc w kinie, nie pogubiłam się w wydarzeniach, a wiele z nich sprawiło, że miałam łzy w oczach. Czy nie potraktowano niektórych wątków po macoszemu? Tu również mam lekką zagwozdkę, bo to nie jest produkcja, która ma pokazać, co działo się w Polsce w tamtym latach, to film, który opowiada o wojennych losach rodziny Żabińskich i ich gości, a te zostały bardzo dobrze przedstawione.

Myślę, że ta produkcja jest w stanie zadowolić miłośników kina wojennego, ale równocześnie tych, którzy szukają w filmach ciepła i miłości, bo miłość Antoniny i Jana też jest wyraźnie zarysowana w produkcji.
Niech Book będzie z Wami, 
Matylda



Kolejna historia na faktach na moim blogu i kolejna, która do łatwych nie należy. Późne lata dziewięćdziesiąte, Deborah Lipstad pisze książkę, w której ruga popleczników teorii o tym, że Holocaust nie istniał. Jest Żydówką, nauczycielką historii, nie boi się głosić prawdy. Jednak jednemu człowiekowi, samoukowi, Irvingowi nie podoba się to, jak go nazwała "poplecznik Hitlera", oskarża ją o zniesławienie. Sprawa nie jest tylko między historyczką, a rasistą, ale zmienia się w "czy można bezkarnie negować śmierć milionów ludzi?". 


Obrony Deborah podejmuje się znany z prowadzenia rozwodu księżnej Diany Anthonny Julius. Mimo że sprawa wydaje się oczywista, to nie należy jej lekceważyć. Irving jest człowiekiem obdarzonym złotymi ustami, potrafi znaleźć świetne kontrargumenty, by tylko utrzymać swoje tezy w mocy. Wielokrotnie wychodziłam z siebie, patrząc na to, co wyprawia Irving. Jego postać zbudowana jest mam wrażenie po to, by irytować widza... Ignorancja Irvinga działa na nerwy. 

Ale wiecie, co? Holocaust to nie tylko ginący w komorach gazowych żydzi, ale również przecież ginęli w nich przedstawiciele innych narodowości, innych wyznań, innych ras, jednak o tym w filmie nie usłyszymy. 

Cały film zbudowany jest na kontraście między wykładowczynią, a jej przeciwnikiem w sądzie, ta pierwsza jest żywiołowa, pełna pomysłów, oskarżyciel jest natomiast poważnym, statycznym człowiekiem. Dodatkowo dochodzi wątek angielskiego sądownictwa, które to przeważa przez większość filmu, to ono wychodzi na główny plan. Trochę szkoda, że Kłamstwo było tak jednostajne, nie było tam emocjonujących momentów, a przecież temat był do tego wręcz stworzony. Podobały mi się ujęcia w Auschwitz, były one jak najbardziej klimatyczne, a wręcz wzbudzające do refleksji. 

Jak najbardziej polecam tę produkcję, jest warta zobaczenia i zdania sobie sprawy, że nawet rzeczy oczywiste dla historii, ktoś próbuje podważać, a dramat milionów ludzi dla niego w ogóle nie istniał... Co by było jak by jednak naziści wygrali? Cóż, takich ludzi byłoby tysiące... 

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda


Niedobrze, że tak traktujecie więźniów, robią pod siebie i umierają nic nie mówiąc. […] Tu pomoże psychologia, torturować każdy potrafi, sztuką jest złamać, nie krzywdząc fizycznie.

Zdziwiłam się, że Osada Godność to film oparty na faktach — i to na ogromnie przerażających faktach. Historia najnowsza, a mimo wszystko wydająca się niezwykle odległa, obozy śmierci, gdzie tortury i zabójstwa to niemal codzienność, totalitarne rządzy Pinocheta… A było to tak niedawno! Bo krwawe mordy zaczęły się już w 1973 roku. Warstwa po warstwie Colonia niemieckiego reżysera, a zarazem scenarzysty filmu Floriana Gallenbergera obdziera widza z pozytywnych emocji. Na początku wszystko wydaje się w porządku: dwójka szczęśliwych zakochanych, piękne widoki (które zresztą towarzyszą nam przez cały film), uśmiechnięci ludzie. Ale wszystko do czasu, do czasu wojskowej junty Augusto Pinocheta w 1973 roku, która rozpoczęła krwawą i wciąż wydawałoby się okrytą całunem tajemnic opowieść.




Lena (Emma Watson) jest stewardesą, przylatuje do Chile, gdzie spotyka się ze swym wybrankiem serca, który działa w chilijskim światku wolnościowym...  Muszę przyznać, że Watson w tej kreacji spisała się na medal, nie przypominała Hermiony, była zupełnie kimś innym, zaprezentowała się naprawdę świetnie. Zakochani spędzają razem czas, cieszą się sobą, ale idylla głównych bohaterów przemija wraz z łapanką, w której to dochodzi do ich rozstania. Daniel zostaje zabrany, następnie brutalnie go torturują. Lena rozpoczyna walkę z wiatrakami i próbuje odszukać ukochanego. Trop prowadzi do La Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad, która to owiana jest mroczną tajemnicą. Nikt z niej nie wyszedł, ale wejść do niej jest całkiem łatwo. Lena dołącza do sekty i próbuje odnaleźć ukochanego. Będzie musiała zmierzyć się z demonami w ludzkiej skórze, kryjącymi się za murami Coloni. 

Szczerze mówiąc, dawno jakikolwiek film mną tak nie wstrząsnął, jak własnie Osada Godność. To co wyczyniał przywódca sekty było brutalne i przykre za razem, nie umiem znaleźć na niego innego określenia niż zwyrol. To co czynił Paul Schäfer (Michael Nyqvist) było przerażające i oburzające, ten straszny proceder trwał przez długi czas, ochronę Niemcowi zapewniała władza Chile, która to też czerpała korzyści z jego nieludzkich działań.

To nie jest łatwy film, a z końcowymi napisami trudno się pogodzić i dać wiarę w ich przekaz. Myślę, że warto go obejrzeć, zwłaszcza, że historia, mimo że jest niezwykle brutalna to bliska naszym czasom. Na uwagę zasługują stroje i sceneria, co jak co, ale kostiumy oddawały klimat minionego wieku, wręcz odczuwało się atmosferę lat osiemdziesiątej. Kolorowe ubrania zostały zastąpione przez niemal szare uniformy, nie tylko stroje uległy zmianie, ale również świat wokół Leny - stał się on bezbarwny, chłodny i przepełniony ciemnością, tak jak miejsce, do którego zdecydowała się wejść. 

Polecam.

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda



Pasażerowie to film science fiction, który rozgrywa się na międzygwiezdnym statku AVALON. Avalon — mityczna kraina, do której trafił król Artur. Czy Avalon okaże się wspaniałym miejscem? Czy może nie? Cóż, zaczynamy od spektakularnego zmierzenia się okrętu z asteroidami, które doprowadzają do wybudzenia tytułowych pasażerów. Komory hibernacyjne, które miały być niczym Titanic: nie do ruszenia, jak Titanic uległy usterce. 



Tytułowi Pasażerowie budzą się o dziewięćdziesiąt lat za wcześnie. Obserwujemy ich poczynania i próby cieszenia się chwilami. Wszystko oprawione w ponętne ciałka Chrisa Pratta i laureatki Oskara Jennifer Lawrence. Czy Jim przypominał chociaż odrobinę brawurowego i nienudnego Sama z Moon? Nie. Jedynie pierwsze pięć minut i ostatnie dziesięć minut filmu wzbudzają cokolwiek innego niż znudzenie. Środkowa część filmu to nic innego jak romans z nutką tragedii, ot, nic więcej. Strasznie się na tym obrazie zawiodłam, liczyłam na coś odrobinę bardziej ambitnego, a dostałam słabe sf, kosmiczny wątek był i piękne sceny gwiazd, i rozmowy z androidem Arturem nie pomogą temu obrazowi. Swoją drogą samo imię androida wydaje się swoistym mrugnięciem do widza: och, król na statku! Ale nie tylko aktor… spisał się znakomicie. Ogólnie gra aktorska była niczego sobie, Chris Pratt sprawdził się w roli kosmicznego wędrowca już w Strażnikach galaktyki. Ale tutaj Chris Pratt nie miał momentów, ba! średnio mógł się wykazać. Musiał gnać w nudnej fabule, w której dominowały znane z wielu filmowych science fiction białe, sterylne wnętrza statków kosmicznych.

Reżyserię Pasażerów powierzono Morten Tyldum znany chociażby ze świetnej Gry tajemnic i Łowców głów. Czy ta produkcja jest równie dobra, co poprzednie za którym sukcesem stał? Cóż... nie powiedziałabym. Mamy tutaj swoisty standard: hibernacja bohaterów, ten motyw znany jest przecież nawet w polskich produkcjach, ot, taka Seksmisja. I wiecie co? O, dziwo, te dwa filmy mają ze sobą wiele wspólnego. Oba są mieszanką wszystkiego, co popadnie: rozłam klasowy (kobiety lepsze i gorsze w Seksmisji), komedię romantyczną (chłopaki i ich wybranki serca), sama hibernacja, która poszła odrobinę nie tak jak powinna... Z tym że Seksmisja nie próbuje być kinem ambitnym, nie próbuje robić wszystkiego na siłę — jest lekką komedią, która trąca o poważne tematy, natomiast Pasażerowie to hollywooodzka wydmuszka, która z trailerów przypominała kosmiczny thriller, a w rzeczywistości okazała się pasztetem niepasujących do siebie wątków i logicznych zgrzytów.

Końcówka filmu to starania nadrobienia złego wrażenia, jednak w moich oczach tego film nic nie uratuje. Zmarnowany potencjał. Chciałabym coś więcej napisać, czegoś mocniej się czepić, ale gdybym to zrobiła zdradziłabym Wam część i tak nikłej fabuły, a może komuś akurat się spodoba? Podchodźcie do tej produkcji z przymrużeniem oka, to powinno pomóc w odbiorze!


 Niech Book będzie z Wami,
Matylda


Bakemono no ko to animacja, która z całą pewnością spodoba się fanom Studia Ghibli, mnie ona urzekła i sprawiła, że na dwie godziny przeniosłam się do świata, który potrafił rozbawić, wzruszyć i przysporzyć zmartwień. Jest to produkcja śmiało mogąca konkurować ze Spirited Away: W krainie bogów czy Mój sąsiad Totoro, dlaczego wspominam o tych dwóch dziełach Hayao Miyazakiego? Bo tak samo jak w Chłopcu i Bestii bohater poznaje inny świat - bliski, a zarazem zupełnie inny i wręcz niezrozumiały. Mamoru Hosoda, czyli twórca filmu, wpisał się na listę moich ulubionych artystów już przy okazji Dziewczyny skaczącej przez czas i Wilczych dzieci, ale to tą produkcją udowodnił, że muszę szczególnie zwracać uwagę na jego poczynania. Pełna magii opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu bliskości i własnego ja, czynią z tej animacji produkcję nie tylko dla najmłodszego widza... 

dddd
Dziewięcioletniego Rena poznajemy w dramatycznych okolicznościach, jego matka zmarła, a z ojcem nie ma żadnego kontaktu, trafia więc w ręce rodziny, z którą nie chce mieć nic do czynienia. Jest butny, a złość, w którą w sobie gromadził, nie pozwala mu zostać z opiekunami, ucieka z domu... Pewnej nocy, kiedy błąka się ulicami Shibuyi, poznaje Kumatetsu - olbrzymią bestię o aparycji niedźwiedzia, a zarazem mistrza sztuk walki. Nieznajomy proponuje mu podążenie za nim, jednak jego aparycja, która do najprzyjaźniejszych nie należy skutecznie odstrasza chłopca, zbieg okoliczności dał jednak szansę tym dwoje i tak Ren stał się uczniem Kumatetsu. Co ma bowiem zrobić bezdomne dziecko? Dokąd udać się po pomoc? Decydując się na podróż do Jutengai, w którym bestie można spotkać na każdym kroku, nie spodziewał się ilu zmartwień mu to przysporzy. Obserwujemy poczynania Rena, jego powolne oswajanie się z nową sytuacją i zawiązywanie się więzi pomiędzy uczniem a mistrzem, która nie jest łatwa, bo i Kumatetsu, i dzieciak mają ciężkie charaktery. Wieczne kłótnie są akumulatorem kolejnych śmiesznych sytuacji. sprawiających, że usta same układają się w uśmiechu. Gdzieś do połowy filmu bohaterowie wzajemnie się poznają i próbują dotrzeć... W kolejnej części Ren jest już niemal dorosłym mężczyzną, a decyzje które podejmie zaważą na jego przyszłości. Co wybierze: pozostanie u boku mistrza czy może wrócenie do swojego świata? Czy odnajdzie siebie? Stał się bestią czy wciąż jest człowiekiem? Czego potrzebuje? 

Kumatetsu i Iouzan. Dwóch rywali, dwa przeciwieństwa, ten pierwszy jest nieokrzesany, pyszałkowaty i a przez swój opryskliwy sposób bycia nikt w Jutengai nie postawiłby na jego wygraną w pojedynku z poważnym i szanowanym Iouzanem złamanego miedziaka. Kumatetsu nie ma żadnego ucznia, bo i żaden nie chce się z nim zadawać. Iouzan ma ich całą trupę. Kumatetsu jest samotnikiem, nie ma rodziny, nie ma dzieci za to Iouzan prowadzi życie przykładnej głowy rodu. Ten pierwszy to gbur, drugi uprzejmy dżentelmen. Ta dwójka to ogień i woda, ale to właśnie pomiędzy nimi zostanie rozstrzygnięte kto stanie się arcymistrzem... Kto będzie rządził Jutengai. Kumatetsu nie kieruje się żadnymi szlachetnymi pobudkami, do zdobycia tytułu pcha go jedynie wizja pojedynku z Iouzanem.

Czy kreska w tej produkcji i jej wykonanie może zachwycić? Cóż, jasne, że tak! Jest to produkcja odrobinę trącająca o styl wypracowany przez Hayao Miyazakiego, ale jednocześnie nie można napisać, że jest jego kopią, zwyczajnie jest do niej podobna. Muzyka? Miód na moje uszy! Jest po prostu świetna, to nic dziwnego skoro za nią odpowiada Takagi Masakatsu, twórca muzyki również do Wolf Children. 


Skoro już popłynęło morze lukru, to co mogę więcej napisać? Skuście się na tę produkcję, jeśli szukacie dobrej animacji dla starszych i młodszych, która ma morał, ma świetną fabułę i sporą dawkę humoru, który sprawił, że mój smutny wieczór przerodził się w wesołe zakończenie dnia.

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda