Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą anime. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą anime. Pokaż wszystkie posty

Niektórzy uważają, że jedynie produkcje nowsze, ewentualnie te, które pojawiły się na rynku pięć góra sześć lat temu, potrafią zachwycić wyglądem, cóż... Ergo Proxy zostało wyprodukowane w 2006 roku, a jego wizualna część zawsze przyprawia mnie o mały zawrót głowy. Przepiękne tła, niesamowite scenerie, postacie, którym nie mogę nic zarzucić, to wszystko pozwala cieszyć się z seansu. Anime utrzymane jest w ciemnych i melancholijnych kolorach, co w powiązaniu z fabułą tworzy niesamowicie przykry i ciężki nastrój. Ergo Proxy to jedno z pierwszych anime jakie miałam okazje poznać, zapamiętałam je na długo i już trzy razy je oglądałam, zawsze znajdując w nim coś nowego... To nie jest  cukierkowa historia do poduszki.
ddddddd
W apokaliptycznym świecie znajduje się utopia... Miasto-kopuła Romdo, dzięki zaawansowanej technologii ludzie wciąż mogą w nim żyć. Jednak co to za życie, gdy ciągle jest się pod kontrolą? Sprawdzany jest puls, rejestrowany każdy krok, w tym idyllicznym mieście nic nie może zostać pozostawione przypadkowi. To nie ludzie są zagrożeniem dla siebie, ale roboty, które dotychczas im służyły. Wirus Cogito rozprzestrzenia się coraz bardziej, sprawia, że maszyny zaczynają posiadać świadomość, myślą, odczuwają potrzeby, nie zamierzają wiecznie usługiwać ludziom. Śmierć zaczyna zaglądać mieszkańcom Romdo w oczy, gdyby jeszcze tego było mało z sekretnej placówki ucieka obiekt badań... Ludzkość nie zdaje sobie nawet sprawy z demonów przeszłości, z którymi przyjdzie jej się mierzyć. Wszystkie tropy spróbuje poskładać w całość perfekcjonistka w każdym calu i delikatna egocentryczna Re-L Mayer, czy jej się to uda? Czy prawda ją wyzwoli, czy pociągnie na dno?

Ergo proxy to z pewnością nie tytuł na senne wieczory, w których człowiek raczej potrzebuje dobrej rozrywki niż produkcji, która z odcinka na odcinek staje się coraz bardziej psychodeliczna, a kolejne rozwiązane zagadki niosą ze sobą następne sekrety. Tutaj nie ma prostych rozwiązań. Wiele epizodów jest niczym fatamorgana - nieprawdziwa, jest snem, halucynacją, kłamstwem. Ergo Proxy jest wielowątkowe, jednak gdybym miała je do czegoś porównać to do tekstu Jak to jest być nietoperzem oraz do filozoficznych rozważań o możliwej samoświadomości maszyn, choćby... w Czy maszyny mogą myśleć? Ergo Proxy nie daje jasnych odpowiedzi.

Trzej bohaterów. Trzy różne istoty. Trzy osobowości. Re-L Mayer kobieta pchana poczuciem chęci odnalezienia odpowiedzi, czym jest Ergo Proxy. Vincet Law, imigrant, który zatracił wspomnienia, nie wie kim naprawdę jest, czego pragnie, dokąd właściwie zmierza. Pino humanoidalny robot w ciele małej dziewczynki, niczym Pinokio próbuje odnaleźć sens własnego istnienia. Ta trójka wyrusza w świat, który powoli obraca się w niwecz. Odwiedzają wiele miasto, wiele miejsc, ostatnie ludzkie enklawy jeszcze jakoś się bronią przed wymarciem, ale ich stan niejednokrotnie bywa nieciekawy. Co odkryją? Czy znajdą to, czego potrzebują?

d
Ergo Proxy - najjaśniejsza gwiazda studia Manglobe, które przestało działać w 2015 roku z powodu sporego debetu... Twórcy takich anime jak Samurai Champloo, Gangsta. oraz Michiko to Hatchin. Wypuścili produkcję pełną niejasności, a jednocześnie odrobinę przerażającą. Oczywiście ma w sobie wady, jeden odcinek wydaje mi się zupełnie zbędny, zupełnie obdarty z klimatu serii, próbuję go wymazać z pamięci, gdyby nie on Ergo Proxy byłoby dla mnie anime idealnym, tak jest tytułem bardzo, bardzo dobrym. Jeśli ktoś z Was lubi ambitniejsze tematy podejmowane przez japońskich twórców animacji, to polecam Wam ten tytuł. 


Niech Book będzie z Wami, 
Matylda

Nie wiem, ja Wy, ale ja cierpię na brak fantastycznych krain do oglądania, filmów, które poleciłabym znajomym jest mało, a ja chciałabym dostać w końcu jakąś ciekawą historię. Z pomocą przyszło mi studio Production I.G., które stworzyło  Seirei no Moriboto - historię nieobfitującą w krwawe wydarzenia, bez wielkich wojen, epickich konfliktów, ta produkcja przypominała mi raczej Stranger - Mukou Hadan film, który miałam okazję kiedyś obejrzeć. Jest trochę sielsko, trochę miło, trochę bijatyk. Jednak Moriboto ma tę przewagę nad Stranger, że główny bohater, opiekun dziecka nie jest oschłym wojownikiem, Balsa to kobieta sympatyczna i oddala, która wypełnia najlepiej jak potrafi złożoną zrozpaczonej Cesarzowej obietnicę... 
DD
Balsa to wojowniczka, a zarazem płatny ochroniarz, zbieg okoliczności sprawił, że uratowała od śmierci Księcia... Jednak jego życie wciąż jest zagrożone, Balsa, która poprzysięgła, że ocali osiem dusz, przyjmuje ciężkie brzemię opiekowania się dzieckiem cesarza. Kto chce śmierci chłopca? Jego własny ojciec. Dlaczego? Sprawa nie jest już tak prosta, a odpowiedź skrywają legendy. Czy Balsa ocali dziecko? Co spotka tych dwoje? 

Do dziewiątego odcinka na akcje nie można narzekać, pościg za dwójka głównych postaci trwa, więc Balsa jest zmuszona wykorzystywać swoje niemal nadludzkie umiejętności. Jest mistrzem włóczni, który nie ma sobie równych. Szczerze mówiąc, myślałam, że Chugum będzie jednym z tych irytujących małych arystokratów, którzy tylko czegoś wymagają, ciągle narzekają i są po prostu nieznośni, bardzo się jednak myliłam. Książę był jedną z najsympatyczniejszych postaci w anime, co prawda miał trudności z odnalezieniem się w nowej sytuacji, ale nie było one sztuczne, a chłopiec nie zachowywał się arogancko w stosunku do swoich opiekunów. Był posłuszny, uczciwy, ale miał w sobie wiele dumy, która nieraz nastręczyła mu kłopotów. 

W tej produkcji nie uświadczymy wielu fantastycznych momentów, ale jak już się one pojawiają naprawdę robią wrażenie, są ciekawe i co najważniejsze oryginalne. Mamy wróżbitów i szamanów, przenikające się światy, wodnych ludzi... Wreszcie: wielką legendę, która może ocalić całe cesarstwo, ba! cały świat od zguby. 

Świat w anime jest spójny, ale skrywa przed jego mieszkańcami wiele tajemnic, muszę przyznać, że  Nahoko Uehashi, czyli autorka noweli, całkiem zgrabnie obmyśliła w jaki sposób ma funkcjonować świat. W Seirei no Moribito jest dużo orientu, jest pałac cesarski, który do złudzenia przypomina ten z Zakazanego miasta, są wreszcie stroje i zachowania bohaterów, dla których honor jest ważniejszy od życia. Ujęło mnie również to w jaki sposób bohaterowie się do siebie odnoszą, nie jest to... wymuszone? Takie wiecie, imperatyw mówi, że mają się kochać, to się kochają, bo tak, w Moribito wszystko ma swoje oparcie, wszystko jest wyjaśnione, pokazane, nie ma niedomówień. Postacie to niewątpliwe plus, który napędza anime i których nie da się nie lubić, każdy z nich ma inny charakter, inne nawyki, inny sposób bycia, to nie są kalki, to nie są puste kartki, są to bohaterowie z krwi i kości. 
dd
Poleca wszystkim tym, którzy szukają czegoś ciekawego, a jednocześnie odrobinę sielskiego, bo cóż trzeba przyznać, że w pewnym momencie akcja drastycznie zwalnia, jednak miło było poznawać bliżej historie, jaka stoi za światem Balsy i jej przyjaciół. Warstwa obyczajowa tej produkcji niewątpliwie zasługuje na bliższe poznanie, więc... polecam! 
Niech Book będzie z Wami, 
Matylda


Bakemono no ko to animacja, która z całą pewnością spodoba się fanom Studia Ghibli, mnie ona urzekła i sprawiła, że na dwie godziny przeniosłam się do świata, który potrafił rozbawić, wzruszyć i przysporzyć zmartwień. Jest to produkcja śmiało mogąca konkurować ze Spirited Away: W krainie bogów czy Mój sąsiad Totoro, dlaczego wspominam o tych dwóch dziełach Hayao Miyazakiego? Bo tak samo jak w Chłopcu i Bestii bohater poznaje inny świat - bliski, a zarazem zupełnie inny i wręcz niezrozumiały. Mamoru Hosoda, czyli twórca filmu, wpisał się na listę moich ulubionych artystów już przy okazji Dziewczyny skaczącej przez czas i Wilczych dzieci, ale to tą produkcją udowodnił, że muszę szczególnie zwracać uwagę na jego poczynania. Pełna magii opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu bliskości i własnego ja, czynią z tej animacji produkcję nie tylko dla najmłodszego widza... 

dddd
Dziewięcioletniego Rena poznajemy w dramatycznych okolicznościach, jego matka zmarła, a z ojcem nie ma żadnego kontaktu, trafia więc w ręce rodziny, z którą nie chce mieć nic do czynienia. Jest butny, a złość, w którą w sobie gromadził, nie pozwala mu zostać z opiekunami, ucieka z domu... Pewnej nocy, kiedy błąka się ulicami Shibuyi, poznaje Kumatetsu - olbrzymią bestię o aparycji niedźwiedzia, a zarazem mistrza sztuk walki. Nieznajomy proponuje mu podążenie za nim, jednak jego aparycja, która do najprzyjaźniejszych nie należy skutecznie odstrasza chłopca, zbieg okoliczności dał jednak szansę tym dwoje i tak Ren stał się uczniem Kumatetsu. Co ma bowiem zrobić bezdomne dziecko? Dokąd udać się po pomoc? Decydując się na podróż do Jutengai, w którym bestie można spotkać na każdym kroku, nie spodziewał się ilu zmartwień mu to przysporzy. Obserwujemy poczynania Rena, jego powolne oswajanie się z nową sytuacją i zawiązywanie się więzi pomiędzy uczniem a mistrzem, która nie jest łatwa, bo i Kumatetsu, i dzieciak mają ciężkie charaktery. Wieczne kłótnie są akumulatorem kolejnych śmiesznych sytuacji. sprawiających, że usta same układają się w uśmiechu. Gdzieś do połowy filmu bohaterowie wzajemnie się poznają i próbują dotrzeć... W kolejnej części Ren jest już niemal dorosłym mężczyzną, a decyzje które podejmie zaważą na jego przyszłości. Co wybierze: pozostanie u boku mistrza czy może wrócenie do swojego świata? Czy odnajdzie siebie? Stał się bestią czy wciąż jest człowiekiem? Czego potrzebuje? 

Kumatetsu i Iouzan. Dwóch rywali, dwa przeciwieństwa, ten pierwszy jest nieokrzesany, pyszałkowaty i a przez swój opryskliwy sposób bycia nikt w Jutengai nie postawiłby na jego wygraną w pojedynku z poważnym i szanowanym Iouzanem złamanego miedziaka. Kumatetsu nie ma żadnego ucznia, bo i żaden nie chce się z nim zadawać. Iouzan ma ich całą trupę. Kumatetsu jest samotnikiem, nie ma rodziny, nie ma dzieci za to Iouzan prowadzi życie przykładnej głowy rodu. Ten pierwszy to gbur, drugi uprzejmy dżentelmen. Ta dwójka to ogień i woda, ale to właśnie pomiędzy nimi zostanie rozstrzygnięte kto stanie się arcymistrzem... Kto będzie rządził Jutengai. Kumatetsu nie kieruje się żadnymi szlachetnymi pobudkami, do zdobycia tytułu pcha go jedynie wizja pojedynku z Iouzanem.

Czy kreska w tej produkcji i jej wykonanie może zachwycić? Cóż, jasne, że tak! Jest to produkcja odrobinę trącająca o styl wypracowany przez Hayao Miyazakiego, ale jednocześnie nie można napisać, że jest jego kopią, zwyczajnie jest do niej podobna. Muzyka? Miód na moje uszy! Jest po prostu świetna, to nic dziwnego skoro za nią odpowiada Takagi Masakatsu, twórca muzyki również do Wolf Children. 


Skoro już popłynęło morze lukru, to co mogę więcej napisać? Skuście się na tę produkcję, jeśli szukacie dobrej animacji dla starszych i młodszych, która ma morał, ma świetną fabułę i sporą dawkę humoru, który sprawił, że mój smutny wieczór przerodził się w wesołe zakończenie dnia.

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda


Zankyou no Terror było całkiem niezłym anime, które zdecydowanie wyróżniało się wśród wszystkich innych produkcji z sezonu lato 2014. Długo się jednak do niego przymierzałam, bo bohaterowie to nastolatkowie, bo jego opis na jednej ze stron mnie odrobinę zmylił... przez niego ubzdurałam sobie, że Zankyou no Terror jest osadzone w świecie po ataku nuklearnym, a guzik prawda. 

Tokio - stolica Japonii - miasto wydawałoby się bezpieczne i wygodne, umożliwiające rozwój, a jednocześnie niepokojące i powoli pogrążające się w chaosie, bo jak żyć w miejscu, które jest gnębione przez ataki terrorystyczne? Wychodzić z domu? Zamknąć się na cztery spusty i nie wyściubiać nosa? Co jest celem tajemniczych Sfinksów? Co planują? Czym jeszcze zaskoczą? Czy Tokio stanie się jałową pustynią?

Na początku nikt nie brał na poważnie wystąpienia dwóch młodych ludzi w internecie, ale gdy ich słowa spełniły się, stali się najbardziej poszukiwanymi przestępcami w Japonii. Są genialni, są zagadkowi i nie zawahają się przed użyciem swoich umiejętności. Na domiar złego posiadają pluton, który wykradli z elektrowni atomowej w Aomori, z nimi nie będzie łatwo wygrać policji... Czy zdziesiątkują Japonię? A może... właśnie, a może za ich działaniami coś się skrywa? Może to nie jest wygłup dwóch podrostków? Na te pytanie spróbuje odpowiedzieć policja, do której należy błyskotliwy, ale zdegradowany detektyw Shibazaki. On będzie starał się za wszelką cenę zapobiec atakom i zrozumieć kto za nimi stoi. 


Toujiego Hisamiego (Twelve) i Aratę Kokonoe (Nine) poznajemy, kiedy udają się na pierwszy dzień szkoły, traf chciał, że spotykają tam niezdarną Lisę Mishimę, która przez kilka zbiegów okoliczności zostaje postawiona przed wyborem, albo dołącza do ekipy Sfinsków albo marnie kończy. Dziewczyna oprócz nieradzenia sobie z przyziemnymi czynnościami, jest prześladowana przez rówieśników, nie ma łatwego życia również w domu, w którym nadopiekuńcza matka ciągle próbuje ją monitorować... Lisa jest bohaterka zdecydowanie różniącą się od zimnego i nieprzeniknionego Nine i uroczego, ale diabelsko uśmiechającego się Twelve. Jej nieporadność zupełnie nie pasuje do zorganizowanych i wszystko pieczołowicie planujących Sfinksów. Czy to błąd, że taka postać pojawiła się w anime? Niektórzy uznają Mishimę za irytującą, dla mnie taka nie była, współczułam jej i kibicowałam, jej postać jako jedyna spośród pozostałych może uchodzić za jednokolorową - Lisa ma dobre serce i nie skrywa ciemnych stron. Twelve i Nine - terroryści, których przeszłość do najmilszych nie należała, nie zdradzę Wami co  przydarzyło się tej tajemniczej dwójce, ale ich historia do łatwych w ocenie nie należy. Five, cóż, kiedy się pojawiła wątki w Zankyou no Terror zaczęły się nieco sypać i stawać miejscami mało prawdopodobnymi, ale jej przybycia do Tokio nie mogę uznać za zbędnym. Niektórzy uważają ją za równie irytującą jak Lisa, jednak myślę, że zapominają oni spojrzeć na dziewczynę przez pryzmat jej przeszłości, patrzą na nią jednowymiarowo, biorą pod uwagę jedynie jej teraźniejsze czyny... Myślę, że wystarczy się lepiej przyjrzeć tej postaci, by ją zrozumieć.

Czytałam komentarze, które zarzucają niektórym relacjom w animacji umiejscowienie na siłę, byle tylko były, bo pasowały scenarzystom, cóż... Patrzę na to inaczej, stawiam się w sytuacji, w której przez całe życie przed czymś uciekałam, byłam zdana na siebie, prześladowana przez rówieśników, czy nie chciałabym zbliżyć się do osoby, która okazała mi wsparcie? Z którą się śmiałam? Myślę, że każdy potrzebuje bliskości, więc tak widzę jedną z przyjaźni w Zankyou no Terror. Z kolei związek Twelve i Nine jest dla mnie jak najbardziej świetnie wykreowany, są oni niemal nierozłączni, polegają na sobie i tworzą niezwykle zgrany duet, który niejednokrotnie utrze nosa policji. A co z Shibazakim? Jest cóż... typowym detektywem, trochę samotnik, trochę ekscentryk, palacz, a jednocześnie człowiek sprawiedliwy, który będzie dążył do poznania prawdy za wszelką cenę - nawet własnej kariery. 

dddddddd
Niewątpliwym mocnym punktem tego anime jest jego wykonanie - wybuchy, pościgi czy strzelaniny są przedstawione z niesamowitą dbałością o szczegóły, nic nie jest pozostawione przypadkowi, co sprawia, że obraz studia Mappa ogląda się z niebywałą przyjemnością. Jednak największą radość czerpałam z słuchania ścieżki dźwiękowej do Zankyou no Terror, utwór Is -Yoko Kanno (ft. POP ETC) towarzyszył mi przez wiele wieczorów po seansie, a scena, w której po raz pierwszy się pojawił jest chyba moją ulubioną.  

To nie jest anime bez wad, z pewnością na jego niekorzyść działa scena na lotnisku i odcinki między szóstym a dziewiątym, które miejscami są dość absurdalne, jednak wszystko rekompensuje zakończenie, które wręcz wbija w fotel. Jestem pewna, że ta produkcja pozostanie na długo w mojej pamięci czy to za sprawą ostatnich scen, czy też przez utwór, do którego link umieściłam Wam w tekście. Cóż, nie zapomnę o tajemniczym i wyniosłym Nine i energicznym Twelve... 



Niech Book będzie z Wami, 
Matylda

Co jest po śmierci? Niebo? Piekło? A może żadne z nich? Na te pytanie próbuje w stworzonym przez siebie anime odpowiedzieć Yuzuru Tachikawa, muszę przyznać, że robi to brawurowo. Od dawna żadna produkcja nie wzbudziła we mnie tylu emocji, co właśnie Death Parade, był strach, był smutek i złość, było wzruszenie i niedowierzanie, była feeria uczuć. Często japońskie animacje uchodzą za potworki, od których powinno się trzymać z daleka a ich fanów postrzega się jako dziwnych, niegroźnych szaleńców, Death Parade swoim klimatem i historią udowadnia, jak wielki błąd popełniają ci, którzy nie dają szansy produkcjom z Kraju Kwitnącej Wiśni. To anime nie jest obrazem dla młodszego widza, treści w nim zawarte mogą być dla niego nieprzyjemne. Zdarzają się w nim sceny, które nie należą do najmilszych, nieraz bywają brutalne i krwawe, ale czego się spodziewać po produkcji, która opowiada o śmierci? W której pojawiają się ujęcia ukazujące momenty tuż przed zgonem? 
Witajcie w barze Quindecim zarządzanym przez nieco ekscentrycznego barmana, który zamiast zaproponować Wam drinka, stawia Was pod ścianą - albo zagracie w jego grę, w której stawką jest Wasze życie, albo skończycie dość marnie... Sytuacja jest patowa, bar jest zamknięty na cztery spusty, nie ma wyboru, musicie spełnić warunki, inaczej nie opuścicie tego miejsca. Na domiar złego nie pamiętacie, kim jesteście, jak się tutaj znaleźliście, czy to jakiś ostry kac? O co w tym wszystkim chodzi? Trafiliście w ręce psychopatycznego mordercy? Cóż, Decim - upiorny barman - chociaż aparycją nie zachęca do bliższego poznania, to nie może zranić Waszych ciał, jesteście bowiem martwi, jest jednak pewne ale, to on zadecyduje o Waszym życiu... po życiu. Nie martwcie się jednak, sami grać nie będziecie, bowiem do gry potrzebne są dwie osoby zmarłe w tym samym momencie. 

Największym plusem tej produkcji jest jej umiejscowienie, pomysł stworzenia baru dla dusz, który pełni rolę czegoś na wzór Sądu Ostatecznego u katolików, niebywale mnie zauroczył. Barów podobnych do Quindecim jest całe mnóstwo, machina sądownicza w tym wydaniu musi bowiem działać jak w zegarku, wręcz mechanicznie, bo ludzkich dusz w ciągu minuty przybywa do świata umarłych 7000... To przytłaczająca liczba. Czy w takich warunkach sprawiedliwy osąd jest możliwy? Czy gra może pokazać ciemną stronę człowieka, czy będzie jedynie wyzwalać w nim negatywne emocje, które ostatecznie doprowadzą daną osobę do upadku? Co warunkuje, że ktoś prowadził dobre życie? A może arbitrzy oceniają jedynie człowieka po jego śmierci? Sędziowie niby mają dostęp do ludzkich wspomnień, ale i tak nie są w stanie na ich podstawie wydać wyroku... Nie są ludźmi, nie są bogami, czym więc są? Ich przeznaczeniem jest sądzenie dusz. 

Atutem tej produkcji jest jej przepiękna strona wizualna, byłam zauroczona pomieszczeniami i bohaterami - zwłaszcza mieszkańcy krainy umarłych do mnie trafili. Ich niesamowicie klimatyczne oczy, działały na moją wyobraźnie. Zresztą nie tylko one zostały dopracowane, anatomia postaci, ich mimika, ich wyrażanie emocji, to wszystko zostało zrealizowane z należytą pieczołowitością, dzięki temu otrzymaliśmy małe cacuszko. W tym miejscu należy chyba wspomnieć o postaciach, przewija się ich całkiem sporo, bo niemal w każdym z 12 odcinków pojawiają się nowi zmarli. Decim to arbiter zagadka, jego brak okazywania emocji, nieumiejętność zachowywania się w towarzystwie i nawiązywania kontaktów czynią z niego bohatera dość oschłego i tajemniczego. Jego asystentka jest jego zdecydowanym przeciwieństwem, kobieta reaguje emocjonalnie, jest uśmiechnięta i radosna. Lód i ogień, cóż, te zestawienie doskonale się sprawdziło, a zagadka, która kryje się za czarnowłosą dziewczyną u boku Decima była jednym z najlepszych wątków w anime. Noona, czyli szefowa barmanów przypomina swym wyglądem małą dziewczynkę, ale niech to Was nie zwiedzie! 

Czy anime robi się schematyczne? Wydawać by się mogło, że może się takie stać, bar, goście, gra i werdykt i tak w kółko... Fabuła Death Parade to nie tylko gama emocji, ale i wątków od dramatycznych, do miejscami komediowych a nawet poruszających i ciepłych. Śmierć przecież każdego dotyka, a każdy ma inną historię do opowiedzenia, inaczej postrzegał świat, inaczej się zachowuje... To wszystko sprawia, że niemal każdy odcinek Death Parade jest unikatowy. Kolejni goście i nowe wydarzenia wpływają na Decima, który za sprawą towarzystwa i słów uroczej asystentki zaczyna inaczej patrzeć na to co robi, powoli przechodzi przemianę, dokąd ona go doprowadzi?  

Madhouse Studios, czyli studio odpowiadające za ten tytuł i twórcy takich anime jak Casshern Sins, Claymore czy Death Note kolejny raz mnie nie zawiedli, dali mi ogromną dawkę treści do przemyślenia i całą masę rozrywki na wysokim poziomie. Nie mogę nie wspomnieć w tym poście o openingu do tego anime, który odróżnia się na tle całej produkcji wesołością... Skąd ona? A mówi Wam coś może sformułowanie... danse macabre, taniec śmierci? Tak? No to jesteśmy w domu! 
Z całego serca polecam Wam tę produkcję, 
Niech book będzie z Wami, 
Matylda


https://www.youtube.com/watch?v=31nOaXSeqSoKocham bajki, kocham anime, wielbię Hayao Miyazakiego. Jego twórczość porusza moje serducho, które zazwyczaj nie jest skore, by korespondować z jakąkolwiek książkową czy filmową pozycją. Jednak przy produkcjach Studia Ghibli robi zawsze wyjątek. Na chwilę z lodowego głazu zmienia się w żywo bijący organ. Przy tych japońskich animacjach mam wszystko to, co potrzebuję w powieściach - radość, smutek, morał, przestrogę, postacie, tak nieoczywiste, że wpędzające mnie w osłupienie, miejsca, które urokliwością i niecodziennością od pierwszego zerknięcia potrafią zauroczyć.
https://vimeo.com/134668506Nigdy nie zawiodłam się na dziełach wychodzących pod szyldem Studia Ghibli. Są to zazwyczaj pozycje wywodzące się z autorskich pomysłów. Prawdą jest, że część produkcji oparto na książkach czy mangach, jednak to adaptacje roztrzaskują emocje na kawałki i po nich nie potrafię się pozbierać. Pozostają w moich oziębłym sercu i tam grzeją sobie miejsce, przy okazji odrobinę ocieplając jego wizerunek. Mogłabym się jeszcze i jeszcze się zachwycać, ale nie o to chodzi mi w "Booku dzięki", chcę Was przekonać do pozycji i autorów, których uwielbiam.

Przejdźmy do właściwego punktu, mam nadzieję, że ten przydługi i pełen zauroczenia wstęp Was nie zanudził, a jedynie zaciekawił i zachęcił, by chociaż poznać Studio Ghibli.

Ze spraw czysto technicznych: japońskie studio animacyjne powołano do życia w 1985 roku,  zostało założone przez wielkiego filmowca Hayao Miyazakiego do spółki z Isao Takahatą i Toshio Suzukim, na parę miesięcy przed wyprodukowaniem pierwszego filmu - Leputa podniebny zamek (1986). Sama idea powstania studia zrodziła się już w trakcie kręcenia, opierającej się na mandze Miyazakiego, Nausicaä z Doliny Wiatru (1984) -  jej dobre przyjecie przypieczętowało powstanie Studia Ghibli. Następne lata były pasmem sukcesów animatorów, wyprodukowano kolejne filmy, które pojawiały się w kinach całego świata. Miyazaki opuścił studio w roku 1998, tłumacząc się chęcią dania szansy młodym twórcom, ale już rok później powrócił na dawne stanowisko - szefa firmy. Dwa lata po jego powrocie do kin wszedł Spirited Away - W krainie bogów, zagubioną w obcym świecie Chihiro pokochali widzowie, ale również krytycy odnosili się do tej produkcji przychylnie. W 2003 roku Sen to Chichiro na Kamikakushi zdobył Oskara.

W gifach zalinkowane są zwiastuny. 

"Ruchomy Zamek Hauru" (Hauru no ugoku shiro) 2004, nominacja do Oscara w kategorii najlepszy film animowany.

Muszę przyznać, że jak nie lubię polskiego dubbingu w japońskich produkcjach, to akurat przy Hauru jakoś mnie nawet szczególnie nie razi. a nawet całkiem w porządku się spisuje. Muzyka autorstwa Joe Hisaishiego (który współpracował przy wielu produkcjach Studia Ghibli) niesamowicie buduje nastrój. Słychać, że nie są to melodie, które zostały wybrane na chybił-trafił. Utwory odrobinę przypominają te, które wyszły spod skrzydeł Schumanna czy Czajkowskiego, są nasycone brzmieniem orkiestry symfonicznej i potrafią poruszyć wyobraźnie. Co nie ulega wątpliwości, animacja stoi na najwyższym poziomie, kreska Miyazakiego jest prosta, ale estetyczna, jego postacie są miłe dla oka. A więc o czym jest ta uwielbiana przeze mnie produkcja? Sophie Kapeluszniczka wiedzie spokojny żywot, pracując w sklepie z kapeluszami, zadanie jest na tyle zajmujące, że Sophie nie ma nawet zbyt wiele czasu na wyjście z pracowni. Gdy pewnego dnia podczas jednej z rzadkich wizyt w mieście natyka się na sławnego maga Hauru, nie spodziewa się żadnych niezwykłości, chociaż samo ich pierwsze spotkanie do nich należało - chłopak uratował ją przed nieprzyjemnościami. Zła Wiedźma z Pustkowia niesiona zazdrością o pięknego czarodzieja, zmienia młodą dziewczynę w staruszkę. Zawstydzona nowym wizerunkiem Sophie wyrusza w podróż, która ma na celu zwrócić jej poprzedni wygląd. Natrafia na tytułowy Ruchomy Zamek należący do czarodzieja Hauru. Tam poznaje Marka - małego chłopca, oraz demona Calcifera, który proponuje jej układ, on przywróci jej młodość, a ona uwolni go spod mocy Hauru. Skończę na tym swą opowieść o fabule, bo nie sposób o niej mówić, by za wiele nie zdradzić. Obiecuję jednak, że jeśli obejrzycie Ruchomy Zamek Hauru, z pewnością się nie zawiedziecie, to ciepła i piękna opowieść, która pozwala uwierzyć w siłę przyjaźni. W tej historii tak naprawdę nic nie jest takie, jakie się wydaje. Postacie są wielopłaszczyznowe, a wybory które stają na ich drodze bywają trudne. Dla samego Calcifera warto zobaczyć tę produkcję, ten nietuzinkowy demon ognia wprawiający w ruch siedzibę Hauru zawsze poprawia mi humor! Jedna z lepszych postaci komediowych! Polecam!


A teraz mój ulubiony cytat, trzeba mu przyznać płytkość, ale scena, w której się pojawia jest przezabawna.



Skoro nie jestem już piękny, to życie nie już dla mnie sensu.

"Mój sąsiad Totoro" Tonari no Totoro  (1988) jedna z najbardziej rozpoznawanych animacji Miyazakiego, to właśnie postać z tej produkcji (Totoro) widnieje na logu Studia Ghibli, również przy tym filmie muzykę tworzył nieoceniony Joe Hisaishi.

Tę animację poznałam stosunkowo niedawno - bardzo tego żałuję, bo z miejsca mnie pochłonęła nietuzinkowością i wspaniałą fabułą. Nie czuję tego, że ta produkcja zbliża się już do trzydziestki, jest ponadczasowa, a kreskę w niej uważam za niezwykle udaną. Historia rozpoczyna się w momencie przeprowadzki dwóch sióstr Kusakabe czteroletniej Mei i dziesięcioletniej Satsuki oraz ich ojca do starego domu na wsi. Od początku nowe lokum wydaje się dziewczynkom dość podejrzane. Gdy pewnego dnia Mei zauważa dziwne stworki przemykające przez ich ogródek, nie waha się, by za nimi gonić. Tak spotyka Totoro - ducha, który opiekuje się lasem, od tej pory rodzeństwo nie może narzekać na brak magii. Totoro (stworzenie wymyślone przez Miyazakiego z połączenia kilku folklorów) pomaga im w potrzebie, a spotkania z nim bywają dla Mei i Satsuki oderwaniem od rzeczywistości. Opiekun lasu potrafi znikać, uwielbia muzykę i mimo olbrzymich gabarytów, i czasem przerażającego wyglądu, ma nienaganne maniery. Dziewczynki, podobnie jak ich twórca, muszą zmagać się z nieobecnością matki, która choruje i ciągle przebywa w szpitalu. Mój sąsiad Totoro jest to słodko-gorzka historia zasługująca na miano jednej z najlepszych animacji Studia Ghibli. To tytuł skierowany przede wszystkim do młodszego widza, ale sądzę, że opowieść o sile rodzinnych więzi i magii na wyciągnięcie ręki, trafi również do moich rówieśników i osób starszych, przecież każdy ma w sobie wewnętrzne dziecko!


Mój sąsiad Totoro raczej nie spodoba się osobom oczekującym mocnych wrażeń i szybkiej akcji. To film stonowany, ale urokliwy, przy którym największy smutas się uśmiechnie, a może nawet uroni łzę.

Mamo, jeszcze czuję, jak serce mi bije. To był fantastyczny, dziwny i wspaniały dzień.
"Księzniczka Mononoke" Mononoke Hime (1997) zyskami przewyższyła amerykańską produkcję  z tego okresu - ET

W tej opowieści nie znajdziecie jasnego podziału bohaterów na negatywnych i pozytywnych, z jednym małym wyjątkiem każda z głównych postaci jest niejednoznaczna, co tylko nadaje animacji uroku i głębi. Z całym przekonaniem mogę stwierdzić, że nie jest to historia dla młodego widza, bo Księżniczka Mononoke nie należy do filmów łatwych w odbiorze, a czasem sceny w niej bywają dość drastyczne. Miyazaki jest wielkim obrońcą przyrody, co ukazał w tej pozycji. Akcja rozgrywała się w Japonii podczas trwania epoki Muromachi, która obejmuje lata 1336-1537. W filmie znajdziemy ludzi, którzy goniąc za postępem, niszczą przyrodę, mamy w niej również strażników lasu - duchy, zwierzęta, bóstwa, które zaciekle bronią swego domu. Między ogniwami konfliktu staje młody chłopak, książę zubożałego i niemal do nogi wybitego plemienia Emishiów - Ashitaka. Ratuje on wioskę przed splugawionym bóstwem-dzikiem, ale płaci za męstwo wysoką cenę, klątwa, która pochłonęła wielkiego dzika teraz i jego dopadła. Dni Ashitaki zostały policzone, starszyzna wysyła go do krain pochodzenia zwierzęcia, aby dowiedział się, co sprawiło przemianę bóstwa w demona. Podczas swej wędrówki dociera do "Żelaznego Miasta" rządzonego przez Panią Eboshi, spotyka również mieszkańców lasu, zdaje sobie sprawę, że obie strony konfliktu nie mają racji, że wina leży w działaniu jednych i drugich, lecz nikt go nie słucha. Młody książę nie opowiada się po żadnej ze stron. Wśród leśnych istot przebywa ludzkie dziecko, wychowane przez wilki, mieszkańcy Żelaznego Miasta nazywają ją Księżniczką Mononoke, jej współbratymcy wołają na nią San. Zaciekle walczy i ukazuje, że postacie kobiece w animacjach nie tylko muszą biegać po pałącach w sukienkach. San dzierży stal i i nie boi się ryzykować życia w walce o dobro najbliższych. Zapałałam do niej ogromną sympatią, ale moje serce zupełnie skradł  zaradny i uczynny Ashitaka, wydaje mi się, że można go uznać, za jedyną w pełni pozytywna postać tego filmu.

Historie z drugim dnem zawsze mnie interesowały i pobudzały moją wyobraźnie. Księżniczka Mononoke to pełna morału opowieść o naturze i negatywnych działaniach człowieka. Sądzę, że w dzisiejszych czasach warto po nią sięgnąć, by uzmysłowić sobie, jak bardzo niszczymy nasze naturalne dobra... Własny dom.

Nie możesz zmienić swojego przeznaczenia, ale możesz stawić mu czoło.

Mogłabym napisać elaborat o filmach, które stworzyli Miyazaki i spółka, ale nie chcę, by w założeniu krótki wpis rozrósł się do gigantycznych rozmiarów. Produkcja z 1997 będzie ostatnią, o której opowiem w tej części "Booku dzięki: za Studio Ghibli". W przyszłości pojawi się post poświęcony jeszcze kilku pozycjom japońskich twórców, nie mogłabym sobie odmówić przyjemności pisania o najnowszej produkcji Studia Ghibli, czyli Omoide no Marnie (2014), która oplotła moje serce, nie wspomniałam jeszcze przecież o pięknym obrazie z 1989 roku, czyli "Podniebnej poczcie Kiki", tyle animacji jeszcze czeka na swą kolei! Tymczasem żegnam się z Wami, powrócę niebawem, by jeszcze chwilę Was pomęczyć wrażeniami ze wspaniałego świata filmów Studia Ghibli.

A teraz krótka instrukcja, czyli co znajduje się na obrazku: Laputa podniebny zamek (1986), Grobowiec Świetlików (1988), Mój sąsiad Totoro (1988), Podniebna poczta Kiki (1989), Powrót do marzeń (1991), Szkarłatny pilot (1992), Szum morza (1994), Szept serca (1995), Księżniczka Mononoke (1997), Rodzinka Yamadów (1999), Spirited Away – W krainie bogów (2001), Narzeczona dla kota (2002), Ruchomy zamek Hauru (2004), Opowieści z Ziemiomorza (2006), Ponyo (2008), Tajemniczy świat Arietty (2010), Makowe wzgórze (2011). Produkcje nieuwzględnione w grafice: Zrywa się wiatr (2013), Księżniczka Kaguya (2013), Omoide no Marnie (2014).  

Dla lepszego rozeznania polecam zajrzeć do osi czasu Hayao Miyazakiego, gdzie nie tylko znajdziecie informacje o wszystkich animacjach, które stworzył, ale również co nieco dowiecie się o tym wielkim filmowcu.

Muzyka z Omoide no Marnie... Jest cudowna!

A tak przy okazji Joe Hisaishi na dwudziestopięciolecie Studia Ghibli. Ciary są.  





Niech Book będzie z Wami,
Matylda
Przez upał nie udało mi się napisać postu z serii Literofilmówki, niestety, przepraszam.
źródła: tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu
oraz Lech, A. (2004) Leksykon mang & anime. (t.1) Szczecin: Maten.