Jest mi ogromnie miło, że jakoś trafiłeś na Leona. Jestem studentką kognitywistyki, pasjonatką książek i cappuccino. Może masz ochotę pozwiedzać Leona? Śmiało! Zapraszam! Z racji tego, że lubię zwiedzać blogosferę, proszę Cię o zostawienie linku do Twego zakątka internetu, o ile takowy posiadasz, w komentarzu :)





W jej pokoju był chłopak.

Gdy wieźli ich odkrytym ku uciesze gawiedzi wozem, ten mały i gruby kulił się przerażony nienawiścią tłumu.

Zgnilizna.
Kłamstwa Locke'a Lamory Scott Lynch
W samym środku długiego i mokrego lata siedemdziesiątego siódmego roku Sendovaniego zdesperowany Złodziejmistrz z Camorry złożył nagłą i niezapowiedzianą wizytę Bezokiemu Kapłanowi świątyni Perelandra, mając nadzieję, że uda mu się sprzedać małego Lamorę.

Długa Droga do domu: Wspomnienia uciekiniera z północnokoreańskiego piekła Kim Yong we współpracy z Kim Suk-Young
A gdzie w takim razie jest mój dom? 

Malowany Człowiek Peter V. Brett 
Z oddali dobiegł odgłos wielkiego rogu.

Z mgły zrodzony Brandon Sanderson
Z nieba sypał się popiół. 

Zaginięcie Remigiusz Mróz
Chyłka usłyszała gitarowe solo  Iron Maiden i przez moment nie wiedziała, co się dzieje. 


Wróciłam na bloga, jak wrażenia po miesiącu moich ponownych rządów na Leonie? Zadowoleni? Coś Wam się nie podobało? Coś Wam się spodobało? Piszcie śmiało!

Matylda



Istnieje wiele rodzajów śmierci: gangrena, starość, nóż w plecy... ale tak czy inaczej, kończysz w tym samym punkcie.

Jest wiele książek, które sobie cenię, z których czerpałam wiedzę o świecie, wiele uwielbiam, a mnóstwo powieści pokochałam, ale chyba... Chyba mam nowego faworyta w czytelniczym haremie. Wydawałoby się, że Kłamstw Locke'a Lamory żadna książka z piedestału nie może zrzucić, stoją na czele mych ulubieńców od lat, ale teraz, dziwiąc się, uświadomiłam sobie, że historia spod pióra Lyncha nie musi być mym jedynym książkowym ukochanym. Znalazłam mu towarzysza. Miecze cesarza wspięły się na pierwsze miejsce, przerodziły się w nową miłość, nową fascynację. Wiem jedno, będę do niej wracać, bo jest warta odświeżonego poznania, głębszego wczytania, by rozwikłać jej sekrety. Miecze cesarza Briana Staveleya to powieść może i rozrywkowa, może i miejscami wtórna, ale od pierwszych jej słów byłam w czytelniczym niebie. Każdą stronę przewracałam z rosnącą ekscytacją, dawno już nie miałam tego szaleńczego uczucia, że już, teraz, zaraz chcę się dowiedzieć, co czai się na końcu książki. Zakochałam się w niej, nie oczekiwałam wiele od lektury, a jednak okazała się wyśmienita, cieszę się, że jakimś zbiegiem okoliczności trafiłam na nią i poświeciłam jej kilka chwil życia, jej przeczytanie sprawiło mi wiele radości.


Świat Staveley'a może i opiera się na kilku znanym z innych książek schematach, ale pisarz wykorzystał je naprawdę dobrze. Jest cesarz, są jego dzieci, jest wreszcie stara, potężna rasa, która snuje się niczym widmo nad mieszkańcami Annuru. Należy do krainy mitów, ale mimo wszystko jej wspomnienie wciąż budzi grozę wśród ludzi. Powieść toczy się na trzech płaszczyznach, obserwujemy przygody, które dotykają dzieci cesarza, Adare - najstarszą z rodzeństwa i jedyną kobietę, Kadeana dziedzica trona i Valyna najmłodszego. Narracja, która towarzyszyła Adare najmniej mnie urzekła, ale było też jej stosunkowo niewiele, najbardziej do gustu przypadł mi Valyn, książę trafił na wyspę, na której szkolenie przechodzą przyszli Kettrelczycy, czyli elitarni żołnierze cesarstwa Annuru, Valyn ma wkrótce do nich dołączyć. Musi przejść Próbę Hulla, której wielu nie daje rady i wielu w niej polega. Najmłodszy z rodzeństwa to dzielny i inteligentny chłopak, który nie boi się stawić czoła niebezpieczeństwom. Kadean trafił w najdalszy zakątek swego przyszłego cesarstwa, do siedziby mnichów, tam szkoli się pod opieką czasem bezlitosnych nauczycieli, dla których jego pochodzenie nie jest ani istotne, ani pozwalające na choćby ułamek lepszego traktowania. 

Żyj teraz, powiedział sobie w duchu, przywołując jeden z podstawowych aforyzmów Shinów. Przyszłość jest snem. A jednak część jego myśli - jakiś głos, który nie zamierzał się uspokoić - przypominał mu, że nie wszystkie sny są przyjemne, a czasem, choćbyśmy nie wiadomo jak się przewracali i rzucali na posłaniu, nie udaje się z nich przebudzić.

Kolejne wychodzące na jaw sekrety okoliczności śmierci cesarza Annuru, sprawiały, że zaczęłam wręcz drzeć o życie trójki jego dzieci, wokół których niebezpieczeństwa coraz bardziej i bardziej się nawarstwiały. W tej książce nic nie jest takie na jakie wygląda. Brian Steveley stworzył świetną powieść, w której nie przytłoczył nas polityką i mitologią wykreowanego przez siebie świata, wręcz przeciwnie, dawkował wiedzę, chociaż miejscami wolałabym, by pochylił się chwilę dłużej nad danym zagadnieniem. Tym niemniej muszę z czystym serce stwierdzić, że Miecze cesarza to udany debiut, który na długo zapamiętam. A świadczy o tym, choćby fakt, że Boski ogień, czyli drugą część serii Kronik nieciosanego tronu, kupiłam w dniu premiery... 


Niech Book będzie z Wami
Matylda
źródło: tu




Wydanie na świat naszego pierwszego zdrowego dziecka zajęło mnie i Y. kilka lat, dlatego że nasze pierwsze dziecko zginęło na ołtarzu Kim Ir Sena. W każdym gospodarstwie domowym i w każdej przestrzeni publicznej na ścianie wisiał portret Kim Ir Sena. [...] Moja żona nabożnie czyściła portret każdego dnia  rano. Czyściła go nawet w zaawansowanej ciąży i pewnego dnia, czyszcząc ten portret, spadła z krzesła i poroniła. 

Spodziewałam się, że ta książka mną wstrząśnie, ale nie myślałam, że aż tak. Na początku zaznaczałam w niej fragmenty, które nie mieściły mi się w głowie, ale potem zaprzestałam, było ich zbyt wiele, musiałabym zaznaczyć całą książkę. Czytałam sporo pozycji odnoszących się do życia w Korei Północnej, oglądałam kilka reportaży i wystąpień na TEDzie, mimo mojej... znajomości tematu? Chyba można to tak określić. To nigdy nie jestem gotowa na spotkanie z makabrycznymi opowieściami wprost z naszego świata, wprost z rzeczywistości, to co się dzieje w Korei Północnej przechodzi moje pojęcie. Ludzie przeżywają horror na ziemi.  

Długa droga do domu: Wspomnienia uciekiniera z północnokoreańskiego piekła jest relacją życia Kim Yonga, jego opowieścią o piekle na ziemi, które początkowo jawiło mu się jako raj. Jego historię możemy podzielić na trzy części: pobyt w sierocińcu, błyskotliwą karierę i powolną śmierć w piekle, w obozach pracy. Musicie wiedzieć, że w Korei Północnej ważne jest urodzenie, jeśli któreś z rodziców uznane było za antyrewulucjonistę, równało się to z zesłaniem całej rodziny do obozu pracy albo śmiercią wszystkich jej członków. Matka Kim Yonga doskonale zdawała sobie z tego sprawę, więc oddała syna do sierocińca, gdzie uznano, że jego rodzicami byli bohaterowie wojenni. Od najmłodszych lat nianie wpajały wychowankom ideały komunistyczne i miłość do Kim Ir Sena, który jawił się dzieciom jako ojciec. Gdy sierociniec odwiedził pulchny wicepremier, sieroty uznały, że to jeden z uprzywilejowanych kapitalistów i zaatakowały go kamieniami, krzycząc Precz z brzuchatym właścicielem ziemskim, precz z chciwym kapitalistą, precz z wyzyskiwaczem ludu!. Kim Yong został adoptowany przez rodzinę o wielkich aspiracjach, która dobrze radziła sobie w Pjoninagu i z całą mocą spełniała życzenia Wielkiego Wodza, a on łaskawym okiem patrzył na tych, którzy brali pod swój dach sieroty. Kim Yong żył wśród dostatku, niczego mu nie brakowało, dostawał słodycze i zabawki, o których jego rówieśnicy poza stolicą i również w niej mogli tylko pomarzyć. Wiodło mu się dobrze, potem poszedł do szkoły, poznał grupkę przyjaciół, żył niczym normalny nastolatek z Europy. W pracy zdobywał zagraniczne waluty, miał wszystko: dom, rodzinę, służbowy samochód. Nie miał jednego: robotniczego pochodzenia, jego biologiczny ojciec został oskarżony o szpiegostwo, gdy prawda wychodzi na jaw, Kim Yong pozostaje z niczym.

Niewiarygodne wypadki kanibalizmu były zbyt liczne, by wszystkie je wymieniać, ale wszystkie łączyło jedno ludzie dopuszczali się tych niesłychanych czynów, kiedy byli zagłodzeni na śmierć.

Opowieść z obozów do których trafił, a zwłaszcza obozu Numer 14 była dla mnie wstrząsem. To, co Kim Yong tam przeżył, bezsprzecznie można porównać do sytuacji więźniów niemieckich obozów zagłady. Racje żywnościowe wystarczały, by żyć, ale jednocześnie powoli doprowadzały do głodowej śmierci. Ludzie przypominali cienie. Widma. Czytając historię Kim Yonga, najgorsza była dla mnie myśl, że ten człowiek nic nie zrobił, nawet aresztowany, ba! nawet po wydarciu się z piekła Korei Północnej wierzył we wpojone mu ideały. 

Nie płakałam przy tej książce, przez większość powieści była zła i zdziwiona zarazem do czego może doprowadzić pranie mózgu. Byłam zszokowana rozmiarem głodu, który pojawiał się w latach dziewięćdziesiątych w Korei. Choćby ten fragment o tym mówi: Późno w nocy bezdomni i sieroty powracali jednak na stację i wielu z nich umierało tam z zimna i wygłodzenia, stąd rytuałem się stało, iż o brzasku ciężarówka patrolowa zabiera stosy nieruchomych zwłok z podłogi poczekalni. Ta powieść bezsprzecznie mną wstrząsnęła, współczułam Kim Yongowi, współczułam koreańskiemu społeczeństwu, współczuję tym, którzy muszą mierzyć się z codziennością koreańskich obozów i tym, którzy daremnie próbują uciec z Korei... Kupiłam Długą drogę do domu w Świecie Książki, za całe 8,50, polecam Wam tę książkę, jeśli jesteście ciekawi, jak wygląda piekło. 

Autorzy: Kim Yong we współpracy z Kim Suk Young
Ilość stron: 239
Wydawnictwo: Świat Książki

Niech Book będzie z Wami, 
Matylda



Polacy nie czytają książek, a jeśli już to robią to mieszczą w 37% społeczeństwa. Ludzie na czytelniczych forach podnieśli larum, że jak można nie czytać? Jak to w ogóle jest możliwe? A może została źle skompletowali grupę reprezentacyjną, może była za mała? 

Odpowiem od razu na ostatnie pytanie, niemożliwe, by źle to zrobili, a dlaczego tak uważam? Bo mieli więcej niż jedną drugą osób, które potrzebowaliby. To, że laikom wydaje się, że 3000 osób to mała ilość, zdradzę, że zazwyczaj w badaniach medycznych, czy nawet socjologicznych już grupę 30 osób uważa się za dużą. Jeśli chodzi o badania populacyjne to jest z tym trochę inaczej, ale uwierzcie mi 3000 osób to naprawdę wystarczająca liczba respondentów. Zazwyczaj w badaniach sondażowych publikowanych niemal codziennie w najróżniejszych stacjach telewizyjnych bierze udział 1800 osób.


Badanie

Badania czytelnictwa Biblioteka Narodowa prowadzi od 1992 roku co dwa lata, a od 2014 – co rok. W tegorocznej edycji badania wzięło udział 3049 respondentów w wieku co najmniej 15 lat, co ciekawe w badaniu znaleziono istotne korelacje pomiędzy wykształceniem a odsetkiem czytelnictwa, im ono jest wyższe, tym więcej dana osoba czyta. Wpływ na czytanie ma również środowisko, w którym się obracamy, jeśli ktoś jest czytelnikiem to z dużą dozą prawdopodobieństwa, któreś z jego rodziców również czytało książki, a wśród znajomych też można znaleźć osoby czytające.


Dlaczego piszę o czym, o czym już ktoś inny wielokrotnie pisał? Może dlatego, że chociaż nie popieram nieczytelnictwa to sama czasem łapię się na tym, że jedyną lekturą dla mnie w danym czasie są jakieś książki na uczelnie, na domiar złego często są one tekstami angielskimi, w których występują specjalistyczne, nieraz zupełnie mi obce terminy… Niby naukowe pozycje też można wliczyć do zestawienia, ale z drugiej strony, jakoś nie czuję, że podręczniki czy artykuły mogłabym wpisać do czytelniczej listy. Wśród moich znajomych są liczni ludzie czytający i nieczytający, każdy ma jakiś powód, niektórzy jedynie wymówki, czy znajdziecie w ich postawach głupotę? Jak niektórzy okrzyknęli postawę osób nieczytających. 

Maria 

Czyta jedynie artykuły w internecie, dotyczące interesujących ją nowinek technicznych, z technologią jest na tyle za pan brat, że często słucha technologicznych podcastów — angielskie, polskie, wszystkie możliwe — i śledzi świeżynki pojawiające się TEDzie by przypadkiem nie przegapić czegoś interesującego. Maria książki lubi, ale jakoś ostatnio ją do nich nie ciągnie, poświęciła się innej pasji, koduje strony, bawi się w małego programistę. Na domiar złego pracuje, ma życie osobiste, słucha w komunikacji miejskiej muzyki, w jej dobowym grafiku nie ma miejsca na czytanie książek. Ostatnią książkę przeczytała w wakacje, gdy poleciła jej ją znajoma, ale jakoś i tak się za mocno nie wciągnęła. 

Wanda

Studentka prawa, mieszkanka akademika, uwielbiająca dobrą zabawę i dobre książki. Już w liceum jej czytelnicze zapędy musiały zostać trochę przystopowane, bo matura, bo imprezy, bo ważniejsze sprawy. Na studiach Wanda czyta kodeksy i skrypty, wieczorami (gdy następnego dnia nie ma żadnych zaliczeń) śmiga po barach i klubach. W roku akademickim Wanda nie ma czasu na czytanie, co najwyżej łypnie na jakiś ze swoich ulubionych seriali… Za to w wakacje przeistacza się w prawdziwego książkoholika, nadrabia zaległości, czyta klasyków ze swojego ulubionego gatunku, odświeża ulubione pozycje. 

Mikołaj 

Gdy miał trzy lata nauczył się czytać, nie znam drugiej takiej osoby, która czytałaby na tyle szybko. W jego pokoju roi się od książek, ma całą półkę poświęconą filozofom: a tu Platon, a tu Nietzsche, a tutaj nawet Marks. Co dusza zapragnie. Mikołaj czyta książki w tramwajach, a i to ostatnio nie, woli odstresować się przy słuchaniu muzyki. W domu natomiast albo liczy całki podwójne, albo rozwiązuje dziko wyglądające zadania matematyczne, które dla laików wyglądają jak mowa elfów. Mikołaj lubi czytać książki, lubi fantastykę, ale nie pogardzi jakaś historyczną pozycją, ale lubi też grać w gry komputerowe, z kumplami wyjść na piwo i zdać sesje. „Jak będę miał czas, to poczytam” mówi. 

Czy takie osoby jak Mikołaj, Wanda i Maryśka, naprawdę „nie mają mózgu”, albo „straciły jego lepszą część”? Może i nie czytają zbyt wielu pozycji rocznie, śmiem wątpić. Sądzę, że na przykład taką Maryśkę lepiej rozwinie czytanie artykułów niż dziesiątek nowości, które podpadają pod grafomanie. Czy Mikołaj stracił rozum? Przeczytał więcej książek w latach szkolnych niż większość jego kolegów i koleżanek, a 52 książki rocznie były dla niego niewielkim wyzwaniem. Jego mózg z pewnością poszedł na wypas. A co z Wandą? Czyta jedynie w wakacje? Czy przez większą część roku się nie rozwija? Stanęła w rozwoju? W to również jakoś ciężko mi uwierzyć, jest najbardziej zaznajomioną z wiadomościami ze świata osobą, jaką znam. 

Marta

Studiuje, książek nie czytała niemal nigdy, tylko i wyłącznie lektury, ale tak od deski do deski, nigdy nie zafascynowało ją czytanie, jednak ostatnio coś w niej pękło i stwierdziła, że może jednak da szanse książkom. Może spróbuje czytać coś dla przyjemności… Czemu nie spróbować?

Marta niedawno się do mnie zgłosiła z prośbą o polecenie kilku pozycji, nawet nie wiecie, jakie było moje zdziwienie, że w końcu się przemogła, pierwsze książki od czasów lektur licealnych dobrałyśmy na podstawie seriali, które Marta ogląda. Zobaczymy czy jej przygoda się powiedzie. 

Anka 

Jest w gimnazjum, czytać nie lubi, woli siedzieć na smartphonie lub oglądać śmieszne koty w internecie. Od czasu do czasu z nudów coś tam sobie przeczyta, ale nie przywiązuje wagi do słowa pisanego. Chociaż oboje jej rodzice czytają książki i próbowali ją do tego zachęcić, polegli w tym zadaniu, ona nie czuje, by czytanie było chociaż trochę dla niej.

Z Anką jest problem, bo nawet jak ma karę na telefon i komputer, i wszelkie technologie, to i tak znajdzie sobie jakieś mało wymagające zajęcie, a to podroczy się z kotem, a to posprząta, a to pogapi się na rybki. Jednak i ona ostatnio odkryła, że książki nie gryzą, a mogą też sprawiać przyjemność, bo w końcu poczuła, że wszelkie wymówki i ucieczki przed czytaniem jednak kiedyś muszą się skończyć. 

Moja Mama 

Odkąd jej wzrok już zupełnie się zepsuł, nie czyta książek. Ma tego typu wadę wzroku, która postępuje na tyle szybko, że okulary już po kilku miesiącach przestają pasować. Kiedyś mi czytała, razem ze mną poznawała losy Harry’ego Pottera, to ona wraz z tatą zaszczepili we mnie miłość do Tolkiena. Teraz jednak Mama czyta bardzo rzadko, a zazwyczaj z lupą, przez dysleksję, którą się odpowiednio nie zajęło, ma wiele czytelniczych problemów. Czytając, zwyczajnie się męczy. Oczy ją bolą. Ledwo widzi litery. Audiobooki nie są dla niej, nie potrafi się do nich ani trochę przekonać. 

Tablet okazał się dla Mamy ratunkiem, tam może dowolnie powiększać tekst, jednak jest jeden dość istotny problem, Mama panicznie boi się, że jednym małym klikiem mogłaby zepsuć cały mechanizm. Zobaczymy, jak pójdzie jej powrót do czytelniczej krainy. 

Czytanie książek nie daje nikomu możliwości patrzenia na innych ludzi z góry. Powiecie mi, że ktoś może sobie organizować czas, że Wy tak robicie, ale pamiętajcie, nie mierzcie ludzi swoją miarą. Nieczytanie jest złe, ale nie każdy lubi książki, i, o zgrozo, nie tylko one dostarczają pożywki dla naszych umysłów. Osobiście nieraz wolę obejrzeć jakiś materiał na internecie, poczytać jakiś blog, powrócić do przeglądania dobrych fanficition. Czytanie jest cudowne, a fakt, że czyta jedynie 37% społeczeństwa jest smutny, osoby, które nie czytają są w tym zatwardziałe, nie lubią tego i już. Nie wyciągnęły czytelniczego nawyku z rodzinnego domu. Potrafię wymienić różne wymówki osób nieczytających, brak czasu, brak pieniędzy na książki, wielkie odległości do biblioteki i słabe ich uposażenie, ale najważniejszą jest brak chęci. Zaczęłam kochać książki w podstawówce, od tego czasu je nałogowo pochłaniam, ale czy każdy tak ma? Wątpię. Wiecie jednak, co? To jest życie innych, a obrażanie kogoś i wyzywanie od idiotów, nie czyni nikogo mądrzejszym.

źródła: tu, screeny pochodzą z komentarzy na portalu gazeta.pl